Vijftien jaar

Vijftien jaar. Vandaag is het alweer vijftien jaar geleden dat ik je verloor. Het gekke is dat dat totaal niet zo voelt. Voor m'n gevoel is het nog als de dag van gister. Toen ik laatst tot het besef kwam dat ik vanaf nu langer zonder jou leef dan met jou op deze wereld deed dat best wel zeer. Het wil namelijk ook zeggen dat ik zelf ouder word. Destijds een puber en nu bijna dertig. Natuurlijk zit je daarboven op een grote wolk te aanschouwen hoe ik het er hier vanaf breng, maar het allerliefste had ik je hier nog eventjes gehad. Oké, veel langer dan eventjes.

Het voelt heel gek om dit te schrijven vanuit m'n eerste echte eigen huisje. Zo'n groot moment waar ik jou natuurlijk het allerliefste bij had willen hebben. Maar eigenlijk zit het grootste verdriet in de kleinste momenten van het leven. Dat toelaten heb ik in de afgelopen jaren steeds meer leren doen, daar waar ik het eerst vaak opkropte en het liefst weg wilde stoppen achter muren van gewapend beton. Het mag er steeds meer zijn, met vallen en opstaan. Mede ook door een meditatie waar je bij mensen in de hemel een soort van op bezoek gaat. Het klinkt heel zweverig, maar het voelde net alsof ik door jou werd geknuffeld. Net zoals die allerlaatste knuffel die we elkaar gaven. Het gaf zo'n gerust gevoel, dat is niet te beschrijven. 

Rouwen blijft iets heel vreemds. Op sommige momenten is het zelfs leerzaam. Dan lees ik een boek of luister een podcast van of met iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt. Dat geeft herkenbaarheid en kan soms onbestemde gevoelens een plekje geven. Heel lang heb ik gedacht dat ik je kwijt was. Maar dat is voor een gedeelte waar. Door de dingen die je me hebt geleerd leef je via mij voort. We zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Dat was toen al zo en nu nog steeds. Jij bouwde m'n basis en daar bouw ik nu op door. Zo goed en zo kwaad als het zal gaan.

Vanavond ga ik weer even bladeren door de schriftjes waar je in schreef toen je nog orgel speelde in de kerk. Welke liedjes je moest doen en waar de dienst over ging. Mooi om te lezen en het brengt me ook terug naar de vele zondagochtenden dat ik mee was naar Earnewâld. En naast een klein traantje zal ik ook een paar keer hardop moeten lachen om hoe je schrijft. 

Love you to the moon and back. In het kwadraat ❤️