Lief dagboek

Het heeft weer een lange tijd geduurd, maar daar is eindelijk weer eens een stukkie. In de afgelopen maanden had ik meerdere ideeën om over te schrijven, maar het kwam er maar niet van. Dan begon ik er wel aan, maar kwam het al snel weer in de prullenbak terecht. 'Het gaat toch niks worden' en 'wie zit er nou op te wachten om dat te lezen' waren de meest voorkomende gedachten. Vandaag ben ik gewoon maar ergens over beginnen te schrijven in m'n dagboek.

De lente is officieel begonnen en dat maakt me ontzettend blij. Door het wisselvallige weer werd ik zelf ook een beetje wisselvallig van humeur. Als ik nu zo naar buiten kijk zorgt het toch wel voor zin in de dag en ik heb het idee dat iedereen vrolijker is als de temperaturen weer stijgen en de regen en de wind voor onbepaalde tijd op verlof zijn gestuurd. De laatste maanden zit ik in een 'ik durf niks' modus. Appen met mensen die je al een tijd niet hebt gesproken, meerdere keren het gesprek openen op Whatsapp. Maar geen idee hebben wat te typen. Dus dan doe ik het maar niet. Terwijl ik het wel wil en dat maakt me echt helemaal koekoek en nerveus en zenuwachtig. Het is niet zoals ik wil dat het zou moeten zijn en dat frustreert me nog wel eens.

Afgelopen week heb ik voor het eerst van m'n leven vier keer gesport. Waarvan twee keer om 6.30 uur 's ochtends. Het voelt als een hele overwinning als de wekker gaat, snel je ontbijt erin gooit wat je de avond ervoor alvast hebt klaargelegd (ja, ik wist ook niet dat ik enigszins structuur zou kunnen hebben in het leven), en op de fiets in het donker op pad gaat. Alsof je een kleine voorsprong hebt op iedereen voor de rest van de dag. Al lijkt die anderhalf uur slaap extra me ook wel heel aantrekkelijk. Sinds ik met sporten ben begonnen vorig jaar ben ik toch al meer dan 10 kilo afgevallen en dat maakt me stiekem toch wel, ergens in de verte, een beetje trots. Bovendien is het ook echt een uitlaatklep geworden voor het gedoe van alledag en dat had ik helemaal nooit verwacht. 

Sinds het begin van het jaar ben ik me ook meer gaan verdiepen in meditatie. Wat begon met vijf minuten loopt het nu soms wel eens op tot een uur per dag. Elke dag is het anders, want de ene dag is per slot van rekening de andere niet. De ene keer ben je extreem gefocust en vliegt het voorbij en op andere momenten vraag je je af hoe lang het in vredesnaam nog gaat duren voordat het eindelijk klaar is. Of je ergert je aan je eigen ademhaling omdat je verkouden bent, steeds moet niezen maar er niks komt of omdat je hoofd gewoon te vol zit met gedachtes en je de focus niet meer terug kan brengen naar je meditatie. Maar gemiddeld gezien is het wel heel erg helpend en lukt het ook wel eens om niks te denken, wat best knap is voor iemand die altijd nadenkt en over analyseert. Die rust is dan wel prettig om te ervaren. 

Laatst kreeg ik een meditatie doorgestuurd van m'n beste vriendin die ik beslist moest doen. Het was eigenlijk al wat laat, de meditatie duurde 55 minuten. Dus het was aanlokkelijk om dat op een andere dag te gaan doen. Alleen er was iets wat me over de streep trok om het toch te doen, wat weet ik niet. Naderhand heb ik het zo in m'n dagboek geschreven:

'Ik heb zonet de meest gekke ervaring op meditatie gebied ooit gehad. Deed een meditatie die ervoor zou zorgen dat je bij je geliefden in de hemel zou kunnen zijn. Dit gaat echt vreemd klinken, maar holy shit. Ik moest een libelle achterna lopen. Het werd eerst blauw qua kleur en even later wit en zilver en weer wit. De libelle ging richting de grote deuren, die ging vanzelf al open staan toen ik er naartoe liep. Het beestje bleef bij de ingang om me een soort van succes of plezier te wensen. Ik schuifel langzaam door en bam daar zie ik ineens m'n moeder. En het voelt net alsof ik opgetild word en vast wordt gehouden. En ineens begin ik te huilen, ik sta met m'n moeder te knuffelen. De hele tijd. We hebben geen woord uitgewisseld, alleen maar die warmte en dat gevoel van vastgehouden worden. Eigenlijk zoals alleen één iemand dat kan en dat is je moeder. We namen afscheid met een laatste knuffel, terug naar de poort en samen met de libelle werd ik weer teruggebracht de realiteit in. Ik werd losgelaten en ik had het gelijk weer koud. Nu typ ik dit als een wirwar verhaal nadat ik net klaar ben. Alles voelde zo licht aan en na de meditatie begon alles te tintelen. Dit voelde zo levensecht. Niet normaal'.

Een hele ervaring dus, en misschien ook wel behoorlijk zweverig moet ik toegeven nadat ik dit teruglas. Maar goed, nu ga ik nog even lekker met m'n kop in het lentezonnetje. Heerlijk.