Ik ging alleen naar een afscheidsconcert van Nick & Simon

Vorig jaar augustus kwam het nieuws naar buiten dat mijn idolen Nick & Simon uit elkaar gaan. De periode tot die afscheidsconcerten in april duurt dan nog een tijdje, dus eigenlijk ben je daar dan nog niet zo mee bezig. Maar hoe dichterbij die data komen begint het toch steeds meer te kriebelen. Ik moet toegeven dat ik nog geen kaartje had, als echte fan. Maar gelukkig bestaan er nog apps als TicketSwap. Na heel lang in de gaten te hebben gehouden wat voor tickets er waren besloot ik te gaan voor het voorlaatste concert op Eerste Paasdag. Het lukte ook nog om een hotelovernachting daar bij te doen, dat beviel zeer goed toen ik alleen naar Kensington ging. Geen stress over of je nog wel thuiskomt en voor het laatste nummer al weg moet zijn. Op 9 april is het dé dag. 

Zondagochtend was ik al mooi op tijd wakker. Daardoor was er nog even tijd om te sporten (wat echt een onwijs fijn moment is om even helemaal je focus te verleggen) en daarna was het tijd om langzamerhand de boel bij elkaar te pakken (een Nick & Simon shirtje is essentieel op deze dag vanzelfsprekend) en te vertrekken richting het busstation. Dit stukje ken ik, helemaal prima. Heerenveen ben ik al vaker geweest. Maar dan is het tijd voor de reis naar Rotterdam. Om zo weinig mogelijk stress te hebben, ook qua overstap of iets dergelijks, besloot ik voor een traject te kiezen waarbij de trein aan één stuk doorrijd richting de eindbestemming. Onderweg had ik alle tijd om een boek te lezen op m'n e-reader (De kracht van imperfectie van Brené Brown, interessant onderwerp wel) met natuurlijk op m'n oordopjes de muziek van Nick & Simon. Smoothie mee, een snoepje, een croissantje. Eenmaal in Rotterdam moest ik nog een stukje met de metro richting het hotel, dat verliep ook allemaal prima. Het hotel gevonden, ingecheckt en daarna naar de kamer. Mooi kamertje wel, het zag er tiptop uit. Er was nog genoeg tijd om bij te komen van de reis, dus ik ben lekker op bed geploft en heb stukjes van het wielrennen gekeken wat op tv was (soms dommel je even tien minuutjes in slaap, krijg je als je bijna 30 bent). 

Rond een uur of vijf besloot ik maar om me klaar te maken voor het concert en ik moet zeggen dat ik wel een beetje kriebels had. Het is toch de laatste keer. En om zes uur was het weer tijd voor een stukje in de metro richting Ahoy. Was prima te doen en je stapt bijna letterlijk voor de deur uit. Voor m'n gevoel was ik redelijk vroeg, maar het was al aardig druk voor de ingang. Snel naar binnen en op zoek naar m'n plekje op de tribune in de arena. Geen idee waar dat was, dus na een tijdje rondlopen besloot ik toch maar even een beveiligingsmeneer te vragen waar ik moest zijn. Bleek dat ik precies goed zat. Plekje snel gevonden en dan is het nog een uur wachten tot het begint. Nog even gezwaaid naar Elza en Simone die ik ken van Twitter. De zaal begint steeds voller te worden en ik zat naast leuke mensen. Sowieso zijn alle fans van Nick & Simon leuk, daar zitten geen rotte appels tussen. De tijd kroop langzamerhand richting achten, de lichten gingen uit en het begon. En ineens is daar Kees Tol en dan staat het kippenvel al meters hoog. Hij had de eer om zijn vrienden aan te mogen kondigen, waarna ze dan eindelijk opkwamen. De allerlaatste keer dat ik ze zie samen als duo, op dit podium. En wat zijn ze nog steeds weergaloos goed. Er kwamen ook wat nummers voorbij die wat minder bekend waren. 'De zomer voorbij' werd ingezet en ineens komt daar Jan Smit het podium oplopen om nog een keertje samen met z'n vrienden te zingen.

Nick hield nog een speech dat hij onwijs dankbaar was voor alle mooie momenten, 'Kijk omhoog' werd opgedragen aan wijlen manager Jaap Buijs (wat wel voor waterige oogjes zorgde). Een aantal nummers later werd het intro van 'Sterker nu dan ooit' gespeeld (een nummer met Thomas Acda) en drie keer raden wie er het podium op komt lopen. Diezelfde Thomas. Laat die nou net weer samen zijn met Paul de Munnik. Het zal toch niet dat die er ook is? Jazeker wel, hij deed samen met Simon 'Kijk me na'. En nog een nummer met z'n vieren, 'Als ik je weer zie'. Normaliter met Maan en Typhoon, maar nu dus met Nick & Simon. Dit liedje heeft zijdelings ook nog een speciale betekenis voor mij. Het is het liedje van mij en m'n beste vriendinnen, dus het maakte het extra speciaal dat het scheidende duo en het duo dat net weer bij elkaar komt dit liedje zingen. Dit hele concert was een trip down memory lane, een balans tussen feest en af en toe een emotionele fase. Tegen het einde aan neemt Simon nog voor een laatste maal het woord. Nick werd bedankt, waarna er even werd gehugd. De partners van alle vrouwen die altijd mee werden gesleurd naar hun concerten werden bedankt (waarna ik van zowel links als rechts werd aangekeken door twee vrouwen) en hij vertelde eigenlijk waarom hij wilde stoppen. Dat z'n gevoel een niet te negeren geluid is, omdat er van de laatste twintig jaren er zo'n achttien waren waarin z'n gevoel uit stond. Het langzamerhand heeft moeten leren, dat voelen en luisteren naar het diepste van je hart. En dat was een nieuwe start. Het boek wordt gesloten, bedankt voor alles. Met nog één laatste boodschap. Dat we lief voor onszelf moeten zijn en lief voor de ander. En ook toen was er even sprake van waterige oogjes. 

Er werd nog even feest gevierd met 'Leve de vrouw' en 'Pak maar m'n hand' was het laatste nummer samen met de band. Waarna ze nog één keer met z'n tweeën samen terugkwamen om hun allereerste grote hit als allerlaatste te spelen. Hoe het eigenlijk ooit begon, twee jongens met twee stemmen en één gitaar. En toen kwamen pas echt de traantjes los, omdat het nu echt definitief was. De laatste keer in deze hoedanigheid. Maar wat heb ik er onwijs van genoten, van begin tot eind. Van iedere seconde, van elk liedje. Na de show nog snel even een shirtje gekocht als tastbare herinnering. Her en der nog wat fans die Rosanne nog eens inzetten. Geweldig. Op naar de metro en weer terug naar het hotel. Pas toen ik weer op m'n kamer was drong het even helemaal door dat ik dit echt heb gedaan. Er zijn tijden geweest dat ik dit nooit zou hebben gedurfd, alleen al bij het idee brak het zweet me al uit. Kan ik me wel alleen vermaken, iedereen is met meer mensen en ik alleen, gaan mensen me dan niet vreemd aankijken. Sowieso als jongen alleen, ook vrij bijzonder. Maar ik weet ook dat het mezelf nooit had kunnen vergeven als ik niet was gegaan. Dat klinkt vrij dramatisch moet ik toegeven, maar het is wel hoe ik het voel.

Deze beide mannen zijn 17 jaar lang in m'n leven geweest, m'n hele slaapkamer hing vol met hun posters, sjaaltjes. Ik kocht de cd's, de singles, dvd's van concerten in Ahoy, Symphonica in Rosso, keek elk tv-programma waarin ze verschenen samen, bezocht signeersessies ('ah, een bekend gezicht'), ging naar optredens en ik ken alle liedjes van voor naar achter. De teksten hebben me geholpen op momenten dat ik in de ellende zat, niet meer wist hoe het allemaal moest. Maar natuurlijk ook als het goed gaat. En misschien heb ik ook wel een deel van hun humor overgenomen. Het zijn gewoon helden voor mij. Hun muziek zal altijd belangrijk voor me blijven, omdat dat een deel van mij is. Ik ben onwijs dankbaar voor alle mooie herinneringen en voor de vriendschappen die zijn ontstaan door Nick en Simon. 

(Dit verhaal draag ik op aan m'n beste vriendin Amerens, die blij was dat ze uit elkaar gingen. 'Eindelijk zijn we van ze af'. Misschien moet ik binnenkort maar eens vertellen dat als ze allebei solo gaan de ellende voor haar dubbel zoveel is...)