Ik ging alleen naar Kensington

Eind augustus was het dan eindelijk zover. Met de opgedane ervaringen van het alleen naar de bioscoop gaan, het alleen op vakantie gaan naar Ameland en het alleen bezoeken van een concert van VanVelzen had ik een samenvoegsel van dat alles voor mezelf gepland. Het bezoeken van één van de afscheidsconcerten van Kensington in de Ziggo Dome in Amsterdam. Ja, je leest het goed. Ik ging de provincie uit. Waar ik normaal bij het binnenkomen van Groningen al terugverlang naar Friesland (natuurlijk ook omdat het mooiste stukje van Groningen de bushalte terug naar Friesland is) ging ik nu nog even een stukje verder dan dat. Ik had m’n pijlen gericht op de hoofdstad. Normaal gesproken zou je dan met de trein en de bus gaan. Alleen besloot de NS daarvoor een marathon staking te doen, elke keer ergens anders. Voor dinsdag stond er een staking in het midden van Nederland gepland. Vervuld van blijdschap was ik, want ik moest naar Noord-Holland. Die blijdschap nam al heel snel weer af. Blijkbaar was Utrecht Centraal zo’n enorm belangrijk knooppunt voor heel het land, dus reden er helemaal geen treinen. Perfecte timing. Not. 

Gelukkig reden de bussen wel, dus was ik genoodzaakt om vier uur lang in de bus te gaan zitten, waarbij je op plekken komt die je normaal nooit aan zou doen. Zoals Den Oever bijvoorbeeld, wat ik wel eens voorbij hoor komen tijdens de verkeersinformatie op de radio. Het busstation was in ieder geval veelbelovend. In Hoorn werd het echt druk, daar zat de bus tot aan de nok toe vol. De deur kon nog maar net dicht, zoveel mensen stonden er in. Maar gelukkig kwam ik uiteindelijk in Amsterdam aan. Op een kleine tien minuten lopen was het hotel (waarvan ik later heb vernomen dat ze het ‘De Dildo’ noemen omdat het een gebouw is dat recht omhoog gaat) en bij het inchecken werd het natuurlijk alweer spannend. Want deze Fries had er natuurlijk niet aan gedacht dat er ook wel eens een Engelstalig iemand achter de balie zou kunnen staan. Wis my very goed Inglisj ofkeurs. Het was even peentjes zweten, maar dat werd beloond. De beste man werd vervangen door een Nederlands iemand. Het inchecken ging goed, door naar de lift en op naar de elfde etage. En dan is het maar weer afwachten waar je terecht gaat komen. Even een vraag tussendoor: heb je het wel eens meegemaakt dat de douche midden in de kamer stond? Ik had dat wel namelijk. Je zal er maar zijn met iemand die je nog niet zo goed kent en je wil je even opfrissen. Of diegene moet de hele douchesessie op het toilet plaats gaan nemen of hij/zij heeft uitzicht op een prachtige muur. 

Na een klein powernapje, een lekkere douche was het tijd om even naar de KFC te gaan. Er moet wel even een bodem gelegd worden voor deze prachtige avond. Voor het concert had ik bovendien ook nog een ontzettend leuk voorprogramma. M’n nicht Lisa woont in Amsterdam en die had ik al een behoorlijk tijdje niet meer gezien. Dus het werd tijd voor een reünie onder het genot van bier en wijn. Doordat al het treinverkeer uitviel gingen er ook meer mensen met de auto natuurlijk, dus stond ze in de file. Allebei in de stress of het nog ging lukken, maar het kwam goed. Het enige jammere was dat ik de hele tijd tegen de Johan Cruijff Arena aan stond te kijken. Echt top. En dan komt daar het moment, we deelden onze live locatie en de twee bolletjes kwamen steeds dichter bij elkaar. En daar was ze! Gelijk gezellig en gelijk leuk. Omdat we nog wat tijd in hadden te halen werd de eerste bestelling verdubbeld. Heerlijk bijgekletst, nog even leuke foto’s gemaakt. Op naar de Ziggo Dome. Hebben we nog tijd voor een drankje? Jawel hoor. Daarna was het tijd om afscheid te nemen en naar binnen te gaan. Het was goed vindbaar en dan loop je omhoog, kijk je de zaal in. Alleen maar mensen. Holy moly. 

Vrij snel zag ik ook al een nog lege stoel in het vak, precies die moest ik hebben. Pontificaal bij één van de zijkanten van het podium. Mooi bij de trap. Mocht dan de stress of iets anders toeslaan, dan kan ik snel handelen. Maar dat bleek niet nodig te zijn. Totaal niet zelfs.

De lichten gaan uit, je ziet de band vanaf de zijkant opkomen. Het kippenvel begint langzaamaan de kop op te steken. Het geluid van het drumstel dendert door je heen, de zanger van de band schreeuwt: ZIGGO DOOOOME! En toen waren ze begonnen. Vuur, confetti, nog meer vuur en nog meer confetti. Elk liedje was raak, werd goed gespeeld, werd goed gezongen. Ik hoopte dat ze het nummer ‘Uncharted’ gingen spelen en dat deden ze ook. Dat liedje heeft voor mij een bijzondere betekenis. Het doet me denken aan de mensen in m’n leven die er niet meer zijn, de pijn die je voelt, waar je soms geen woorden aan kan geven. Zoals ze het zelf beschrijven; ‘lt’s like were in uncharted territory’, een soort grijs gebied waarin je verkeerd.

And if I could go back again

I'll go back again

If the worst is happening

How does anything work?

Na toch even een stukje vast te hebben gelegd ging ik helemaal op in het liedje, keek ik even naar boven en kwam het besef dat het gelukt was. Hier zit ik, te genieten van een hele toffe band in een uitverkochte zaal in Amsterdam, in m’n uppie. Hoe dan? Het deed me beseffen dat de stappen die ik in de afgelopen tijd heb gezet tot dit hebben geleid. Een geweldig concert van begin tot eind en naderhand bleef ik nog even op m’n stoeltje zitten. Gewoon om even door te laten dringen wat er in de afgelopen twee uur is gebeurd. Holy shit. Na het concert heb ik natuurlijk even een shirtje gekocht, met de data van de concerten op de achterkant. Zodat ik af en toe kan kijken naar het tastbare bewijs dat ik het heb gedaan en daar onwijs trots op mag zijn. Daarna nog een half uurtje teruggelopen richting het hotel en het duurde een tijdje voordat ik in slaap viel. Wat een dag. De volgende dag heb ik vanzelfsprekend nog even de toerist uitgehangen in de grote stad, de grachten gezien, lekker een beetje slenteren. Maar al die drukte is deze Fries niet gewend, dus besloot ik maar snel weer terug te gaan naar het mooie Friesland.