Geen therapie meer

In de afgelopen jaren had ik bijna wekelijks een gesprek met m’n behandelaar. We hadden het dan over m’n angsten, of er nog dingen voorgevallen waren die daarmee te maken hadden, een stukje rouw, assertiever worden, ik heb zelfs leren hardlopen. Begin 2021 kwam het boek ‘Angstvrij’ op m’n pad. Een boek dat verschillende soorten angsten behandeld. Eerst komt er veel theorie, waarom het zo is dat je angsten hebt (dat komt nog van heel vroeger toen we nog aangevallen konden worden door wilde dieren) en hoe die angst buitenproportioneel kan worden door ervaringen die je in je leven meemaakt. Na die theorie ga je richting de praktijk. Wat moet je doen om er mee te leren leven. Er echt definitief vanaf komen doe je nooit, maar het kan wel behapbaarder voor je zijn. 

Daar werden verschillende soorten activiteiten aan verbonden. Ik werd door m’n begeleider wel eens voor het blok gezet in de supermarkt of in de kringloop bijvoorbeeld. Dan moest ik vragen wat iets kost. De eerste keer heb ik echt drie minuten achter dezelfde vrouw aangelopen, omdat ik het gewoon niet durfde. Uiteindelijk is het wel gelukt en ging dat met de week steeds wat beter. Ook al vind ik het nog steeds wel eng om te doen. In de zomer, toen alles weer een beetje meer open ging besloot ik ook meer dingen buiten m’n comfortzone te doen. Een buitenstaander zou denken: ‘oh, wat leuk, die is even op pad geweest alleen’. Terwijl het voor mij weldegelijk een doel heeft om alleen ergens heen te gaan. Het resulteerde er uiteindelijk in dat ik alleen naar de bioscoop ging, alleen naar een concert, alleen op vakantie ging naar Ameland en alleen ging schaatsen in Thialf. In die activiteiten zitten kleinere doelen ingesloten. Bijvoorbeeld in de bioscoop. Ga ik daar wat bestellen? In gezelschap doe je dat toch wat makkelijker. Stel dat ik de enige in de zaal ben (wat ook zo was), durf ik dan te vragen of we de pauze kunnen skippen? (Spoiler alert: de pauze werd geskipt). Durf ik zomaar naast een wildvreemde te gaan zitten in een schouwburg, durf ik op het mannetje van de fietsenverhuur af te stappen op Ameland om m’n fiets op te halen. Durf ik alleen ergens te gaan zitten om een kopje koffie te drinken met een taartje (spoiler alert: ook dat lukte). 

Door die kleinere doelen te overwinnen draag je uiteindelijk bij aan het grotere geheel. Je haalt je grote doel. Het enige wat eraan ontbreekt, is dat ik er nog te weinig trots op ben, er te weinig bij stil sta en er niet echt van kan genieten. Maar daar helpt erover schrijven heel goed bij. Een reminder voor mezelf: dat moet je echt eens vaker teruglezen. In de tussentijd waren de gesprekken al verminderd van eens in de twee weken naar eens in de vier weken. Soms vergat ik gewoon dat ik een afspraak had, waardoor we twee maanden geleden tot de conclusie kwamen dat het tijd is om er een eind aan te breien. Er is genoeg geleerd, er zijn genoeg handvatten. Of zoals m'n behandelaar zei: 'je kan het soms nog beter verwoorden dan ik'. Gelijk op haar functie gesolliciteerd. Aangenomen natuurlijk. Nee geintje. Alleen het voelt allemaal een beetje gek. Het is toch een aardige tijd (ik geloof zo'n vijf jaar, met de nodige personeelswisselingen en zwangerschapsverloven waardoor je weer aan nieuwe mensen moet wennen wat dan weer tijd in beslag neemt) een way of life voor me geweest, iets waar je aan gewend bent geraakt en wat in je routine zit. Dus toen de laatste afspraak werd gemaakt moest ik toch wel even slikken, je voelt toch even een soort van paniek. “Oh neeeee, dit wil ik helemaal niet. Kan ik het echt zonder?’ Je waant je als een jong vogeltje dat een duw krijgt, zo het nest uit. Met twee opties: of je kukelt keihard naar beneden of je slaat je vleugels uit en leert vliegen. Voor mezelf had ik nooit voor mogelijk gehouden dat ik m'n vleugels uit zou kunnen slaan, maar het moment toch daar.

Het wil natuurlijk niet zeggen dat ik ineens van alles af ben, want het zit er nu eenmaal. Alleen heb ik in het afgelopen jaar geleerd dat er manieren zijn om die angstige stem niet de overhand te laten nemen. De quote 'Life begins at the end of your comfort zone' zal ik niet snel meer vergeten. Rest mij niks anders dan de mensen te bedanken die vijf jaar lang m'n verhalen aan hebben moeten horen. Gelukkig werden jullie er goed voor betaald. Althans, dat hoop ik dan maar.