Dertien jaar

Dertien jaar. Het is al een hele tijd geleden. Die decembermaand voelt nog altijd heel vreemd. Het is altijd de maand waarin het gemis het allergrootst is. Terwijl je aan de andere kant haast niet meer kan wachten tot de kersttruien weer uit de kast mogen worden getrokken en je lekker vals mee kan zingen met alle kerstliedjes die voorbij komen op de radio. In aanloop naar deze dag is m'n gemoedstoestand een soort rit in een achtbaan. Alles gaat goed, alles gaat lekker. Dan ineens komt er die looping die alles overhoop gooit. Heel lang heb ik daar tegen gevochten. Ik moet en ik zal vrolijk blijven in deze maand. Het is dan net alsof je een strandbal met alle geweld steeds maar onder water probeert te houden. Hoe meer je drukt, des te harder komt hij boven water. In de afgelopen jaren lukt het steeds wat beter om die momenten van pijn en verdriet er te laten zijn. Het voelen gaat steeds wat beter. 

Het missen blijft voor altijd hetzelfde. Dat gaat nooit weer over en zal ook niet afnemen. Het 'een plekje geven' wil ik het niet noemen, je leert er mee leven. Dat moet ook wel, want je ontkomt niet aan de feiten. Verdriet heeft geen houdbaarheidsdatum, want het kan op de gekste momenten en de gekste plekken voorkomen dat ik aan m'n moeder denk. Zo was ik een keer alleen in het zwembad baantjes aan het trekken, in feite is je hoofd leeg. Nou ja, het zat vol met water. Maar er waren even geen gedachten. Het water en ik waren de beste vrienden. Net toen ik even opkeek richting de tribune dacht ik ineens: 'Oh ja, daar zat ze toen ik moest afzwemmen voor mijn A-diploma. Toen heb ik nog m'n waterschoentje van de bodem gehaald door te duiken'. Naderhand blijft dat toch nog in je systeem zitten, waarna je vervolgens weer in de waan van de dag stapt en weer op gaat in de massa. Onbewust hopen die kleine momentjes zich op tot iets groters en word ik op een gegeven moment emotioneel en moet dat er uit. 

Het voelt alsof er geen vaste grond meer onder je voeten is. Een belangrijk fundament van je leven is weggeslagen, je voelt je ontheemd. Die leegte voelt als een zwart gat. En er is geen vast stramien dat je vertelt hoe je daaruit komt. Ik weet zeker dat het goedkomt, maar er zijn ook nog zat momenten dat ik niet zo goed weet wie ik eigenlijk ben en in de overlevingsstand sta voor m'n gevoel. Het leven gaat door, maar nog regelmatig is het net of de tijd is teruggedraaid naar die ene dag in december toen ik veertien was. In de tijd dat m'n moeder orgel speelde in de kerk hield ze in schriftjes bij waar de dienst dan over ging. Door dat regelmatig nog door te bladeren vind ik troost. In de woorden die ze opschreef, in haar handschrift. Of in de foto's van haar van vroeger die ik nog regelmatig krijg van familie. Maar bovenal in haar liefde die ze me geeft, nog altijd. Ik ben een groot deel van haar en daar ben ik enorm trots op.