Zondag 9 mei 2021
Het is vandaag Moederdag. Eigenlijk een dag die ik niet zo leuk vind sinds ik zelf geen moeder meer heb. M’n allerbeste vriendin vierde gister haar verjaardag alvast, wat een topavond was. Met een klein beetje hoofdpijn en een wat gammel gevoel ging ik om een uur of tien op pad met een collega van de boerderij om even een bakje thee te doen. Er waren niet zo heel veel mensen, natuurlijk vanwege Moederdag.
Op social media zag ik dat er weer eens mensen boos waren. Deze keer was het op iemand die de reclames rondom Moederdag nogal confronterend vond. Veel mensen zeggen dan: ‘er mag ook niks meer tegenwoordig in dit land’. Ik snap best wel hoe confronterend dat zijn, want been there done that. Alleen komt het bij mij niet verder dan ‘rot op met Moederdag’ en met die instelling hoop ik dat die zondag heel snel voorbij gaat. Dat soort dingen vind ik wel een beetje overdreven. Maar dat heb ik met de boosheid van die mensen die erop reageren ook. Er zullen vast meer mensen met dat gevoel rondlopen, maar het is ook maar een commercieel iets. Al waren er jaren bij dat ik me er wel heel erg druk over maakte, dan moest er beslist iets op social media komen. Nu heb ik het zoveel mogelijk links laten liggen, alleen het stomme met het algoritme van Facebook en Instagram is dat je die posts twee dagen later nog ziet. Dus ik ben nog een beetje aan het finetunen hoe lang ik social media moet vermijden om er helemaal onderuit te kunnen komen.
Over social media gesproken. Op Instagram zag ik een story van m’n beste vriendin die een taartje aan het eten was vanwege haar verjaardag die we de avond/nacht ervoor alvast hadden gevierd. Eigenlijk zei ik zonder enige gêne dat ik ook wel een stukje lustte in de groepsapp die we hebben. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik eigenlijk dacht dat het een soort to go constructie zou worden. In mijn hoofd was dat aanbellen, aanpakken, wegwezen. Er werd enthousiast op gereageerd, dus toen ben ik vrij onbevangen erheen gefietst. Ik belde aan en de vader van m’n beste vriendin deed open. ‘Kom erin’, was het. Die had ik niet aan zien komen. Sowieso was het al een tijdje geleden dat ik daar überhaupt was geweest, door verschillende dingen die ik je nu even zal besparen. Maar goed. Van die hele to go constructie was niks meer overgebleven, want ik zat gewoon aan de keukentafel te praten. Het was ouderwets. Ook nog eens ouderwets gezellig.
Terugkijkend op de dag dacht ik: ‘wat is het een bijzondere dag’. Ik maakte me minder druk om het hele Moederdag gebeuren, ik zat aan tafel bij iemand die ik altijd ‘memmie’ heb genoemd vroeger (en nog steeds eigenlijk). Dat je dan juist op die dag daar zit (ja oké, het was ook de verjaardag van m’n allerbeste vriendin) vind ik dan een soort van toevallig. En heel mooi tegelijk.
Maar misschien kwam het ook wel omdat ik een beetje een katertje had van de avond ervoor dat ik dit ‘zomaar’ even deed...
Het is vandaag Moederdag. Eigenlijk een dag die ik niet zo leuk vind sinds ik zelf geen moeder meer heb. M’n allerbeste vriendin vierde gister haar verjaardag alvast, wat een topavond was. Met een klein beetje hoofdpijn en een wat gammel gevoel ging ik om een uur of tien op pad met een collega van de boerderij om even een bakje thee te doen. Er waren niet zo heel veel mensen, natuurlijk vanwege Moederdag.
Op social media zag ik dat er weer eens mensen boos waren. Deze keer was het op iemand die de reclames rondom Moederdag nogal confronterend vond. Veel mensen zeggen dan: ‘er mag ook niks meer tegenwoordig in dit land’. Ik snap best wel hoe confronterend dat zijn, want been there done that. Alleen komt het bij mij niet verder dan ‘rot op met Moederdag’ en met die instelling hoop ik dat die zondag heel snel voorbij gaat. Dat soort dingen vind ik wel een beetje overdreven. Maar dat heb ik met de boosheid van die mensen die erop reageren ook. Er zullen vast meer mensen met dat gevoel rondlopen, maar het is ook maar een commercieel iets. Al waren er jaren bij dat ik me er wel heel erg druk over maakte, dan moest er beslist iets op social media komen. Nu heb ik het zoveel mogelijk links laten liggen, alleen het stomme met het algoritme van Facebook en Instagram is dat je die posts twee dagen later nog ziet. Dus ik ben nog een beetje aan het finetunen hoe lang ik social media moet vermijden om er helemaal onderuit te kunnen komen.
Over social media gesproken. Op Instagram zag ik een story van m’n beste vriendin die een taartje aan het eten was vanwege haar verjaardag die we de avond/nacht ervoor alvast hadden gevierd. Eigenlijk zei ik zonder enige gêne dat ik ook wel een stukje lustte in de groepsapp die we hebben. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik eigenlijk dacht dat het een soort to go constructie zou worden. In mijn hoofd was dat aanbellen, aanpakken, wegwezen. Er werd enthousiast op gereageerd, dus toen ben ik vrij onbevangen erheen gefietst. Ik belde aan en de vader van m’n beste vriendin deed open. ‘Kom erin’, was het. Die had ik niet aan zien komen. Sowieso was het al een tijdje geleden dat ik daar überhaupt was geweest, door verschillende dingen die ik je nu even zal besparen. Maar goed. Van die hele to go constructie was niks meer overgebleven, want ik zat gewoon aan de keukentafel te praten. Het was ouderwets. Ook nog eens ouderwets gezellig.
Terugkijkend op de dag dacht ik: ‘wat is het een bijzondere dag’. Ik maakte me minder druk om het hele Moederdag gebeuren, ik zat aan tafel bij iemand die ik altijd ‘memmie’ heb genoemd vroeger (en nog steeds eigenlijk). Dat je dan juist op die dag daar zit (ja oké, het was ook de verjaardag van m’n allerbeste vriendin) vind ik dan een soort van toevallig. En heel mooi tegelijk.
Maar misschien kwam het ook wel omdat ik een beetje een katertje had van de avond ervoor dat ik dit ‘zomaar’ even deed...
Reacties
Een reactie posten