Twaalf jaar

Het is weer eens de tijd dat ik aan je denk. De avond is nacht geworden. Met jou in mijn gedachten lijkt het alsof ik nog enigszins iets van houvast heb in een wereld die alsmaar meer grauw lijkt te worden. Er is iets dat me onwijs frustreert. Ik moet steeds denken aan hoe je praatte, maar ik ben je stem verloren in de leegte. Je stem die ik nu al twaalf jaar niet meer hoor. Ik tast daarover al tijden in het duister, om te zien of ik dat nog ergens paraat heb. Maar het is er niet. Die gewaarwording doet nog steeds pijn tot in het diepste van alles, dat zal nooit veranderen.

Dit jaar kreeg ik iets tastbaars van jou weer terug in mijn leven. Een tas die je altijd mee had als je orgel ging spelen in de kerk. Het heeft een poosje geduurd voor ik de moed bij elkaar had geraapt om erin te kijken. Het voelde alsof ik in de tijdmachine stapte naar pakweg 17 jaar geleden, toen jij 48 was en ik 9 jaar oud. Wat de toekomst voor ons te brengen had, we hadden geen idee. Maar goed ook. Het teruglezen van de verslagen over de kerkdiensten deden mij de tranen over de wangen rollen. Ineens zit ik zelf ook weer boven in die kerk bij dat orgel de zoveelste kleurplaat in te kleuren met stiften die het haast nooit deden. En jij die maar speelde. Heel lang heb ik niet bij dat gevoel uit die tijd gekund, maar nu ineens wel. Dat is heel mooi, maar tegelijkertijd ook heel vreemd. Die dingen heb ik zo gemist omdat het een grote vage vlek was waar ik steeds maar niet scherp op kon stellen. Maf om dan ineens helder zicht te hebben.

In het afgelopen half jaar ben ik meer dan ooit open geweest over jou, wat ik voelde en wat ik nog altijd voel. Dat opengaan is heel eng, vooral in het begin. Maar op een vreemde manier voelde ik me toch een soort van gesteund door jou. Hoe gek dat ook klinkt, want je bent hier niet meer. 

Er zijn liedjes die je voor de eerste keer hoort en die je meteen bij je keel grijpen, onder je huid kruipen en je in elke vezel van je lijf precies dat laten voelen wat je soms zo zorgvuldig voor de buitenwereld verborgen weet te houden. Elk woord dat raak is en dat je als het ware om je oren slaat. Zelfs in de mindere dagen van je leven, wanneer alles tegenzit en je je helemaal verloren en alleen voelt. Dan is er altijd iemand en dat hoeft niet eens in fysieke aanwezigheid te zijn. Dat kan ook in gedachten. Dat is wat dit liedje me heeft geleerd.

Door de wind
Door de regen
Dwars door alles heen
Door de storm 
Al zit alles me tegen
Door jou
Ben ik nooit alleen

Lieve mem, je mag in die twaalf jaar dan wel heel veel gemist hebben.. Ik mis je nog meer.