Zes jaar begeleid wonen

Vandaag, maar dan zes jaar geleden ging ik uit huis. Zes jaar geleden verhuisde ik überhaupt voor het eerst in m'n leven ergens anders naartoe. Het is ook zes jaar geleden dat ik de sleutel van m'n ouderlijk huis in moest leveren. Van dat moment ben ik wel even van de kaart geweest. Het geeft je het gevoel dat je het dusdanig hebt verkloot dat je niet meer welkom bent in een huis waar je van baby tot (soort van) volwassen vent bent opgegroeid. En waar je bovendien heel veel hebt meegemaakt. Voor m'n gevoel was ik de gebeten hond en deed ik alles verkeerd, dus dan moet je maar weg. Door iemand die ik nog steeds heel erg lief heb werd dat omgebogen. Het was juist een kans, een mogelijkheid om je eigen bestaan op te bouwen en te gaan groeien als mens en los te komen van de thuissituatie. Die tip draag ik nog altijd met me mee, omdat je je een verandering maakt in je mindset. Je gaat het niet meer zien als straf, maar als kans.

In die afgelopen zes jaar is er ontzettend veel gebeurd. Dat allemaal opnoemen duurt simpelweg te lang. Je leert een hele hoop mensen kennen met verschillende persoonlijkheden en problematiek ook. Sowieso was in een groep leven met elf anderen compleet nieuw voor mij. Daarnaast kon ik nog geen aardappel schillen en wist ik van veel gerechten het bestaan niet eens af. Er was geen echt pand, maar een soort container complex wat een beetje aanvoelde als camping. Het had wel iets gezelligs. Ik raakte bevriend met m'n twee 'musketiers' of zoals we het zelf noemden 'muskebiers' (de redenatie daarachter kan je wel raden denk ik). Met hen trok ik veel op en we sleepten elkaar door de moeilijke momenten heen en we ondernamen ook veel leuke dingen buiten de muren van de instelling om. Dat contact mis ik vandaag de dag nog wel en ik hoop dat het weer terugkomt.

Na een maand of negen mocht ik doorstromen naar een woning. Een echt huis, met echte buren en met twee huisgenoten. Dat vond ik heel spannend in het begin, ik wilde bewijzen dat ik het kon. Ook daar ontstond een vriendschap met m'n FIFA-maat. We trokken vaak samen op, kookten samen en hielden bijvoorbeeld een bowling competitie met lege flessen en rot fruit. Avonden lang samen gamen en tot op de dag van vandaag zijn we nog steeds bevriend en zien we elkaar regelmatig. 

Er zijn ook momenten dat het niet zo lekker ging. Ik verhuisde weer terug, de containercamping was inmiddels ingeruild voor drie gebouwen toen het op school mis ging. Er werd een Rebound-traject gestart via school in Leeuwarden. Daar leerde ik veel over mezelf en ook daar bouwde ik contacten op met mensen die ik nog regelmatig spreek. Er moesten nog wat dingen ingehaald worden op school, waarna ik op stage kon voor twintig weken. Met de kennis die ik had vergaard in de tijd daarvoor in dat traject stond ik wel wat steviger in m'n schoenen om dit te laten slagen. Op de helft van die stage ging het mis en was er voor beide kanten niet echt meer het perspectief om door te zetten met deze samenwerking. Daarna zijn we nog wel op zoek geweest naar een andere stage, daar werd ik door school wel super in begeleid. Toen ik daar niet werd aangenomen zakte de moed me in de schoenen, met als gevolg dat het school avontuur voor mij stopte. Nu denk je vast: 'Zo zonde dat het je niks heeft opgeleverd'. Misschien niet qua diploma, maar met vier gasten van die opleiding heb ik nog contact en gaan we nog wel eens de hort op. Maar wat kwam er toen? Drie weken wist ik niet meer wat ik moest, het voelt niet fijn om even geen stuurman op je eigen schip te hebben. Gelukkig is daar dan de begeleiding voor. Tegenover het gebouw staat een boerderij waar ik wellicht zou kunnen helpen. Ja, ik met m'n twee linker handen. Sure. Dat moment was in mei 2017 en dat was ook een rollercoaster. Ik leerde schilderen, behangen, boren, schroeven, zagen, lampen vervangen, grasmaaien, bosmaaien, in de tuin werken. Veel dingen dacht ik niet te kunnen, maar het lukte potverdorie ook nog. Uiteraard onder goed toezicht. Een prima dagbesteding, al vind ik het wel een lelijke term. Want het is voor mij gewoon meer dan dat.

Er gingen door onzekere tijden binnen het bedrijf ontzettend veel mensen weg, soms wel twee tegelijk. Dat vond ik wel een rottijd, omdat je hoop dat sommige mensen niet weggaan maar uiteindelijk toch zijn weggegaan. Daar heb ik wel slapeloze nachten van gehad, omdat je ook niet weet of je straks nog wel een woonplek hebt. Gelukkig kwam het allemaal weer goed.

Inmiddels woon ik nu weer op een gewone woning, alweer drie jaar. Voorlopig zit ik hier nog wel even goed, maar ben ik wel op zoek naar een eigen plekje. Best wel eng en spannend allemaal. Gelukkig sta ik er niet alleen voor en heb ik een mooi team om me heen (die ik gekscherend 'Mark's Angels' noem) die me met van alles helpen. Ik had twee relaties. Eentje niet zo serieus en eentje wel. Ook daar leer je van. Door aandringen van m'n toenmalige coach ben ik het bloggen en schrijven meer gaan oppakken, iets waar ik m'n gevoel in kwijt kan door bijvoorbeeld dit soort stukken te schrijven. Ik maakte weer contact met familie, wat heel erg op de achtergrond was geraakt uit schaamte dat school was mislukt en ik verhuizen moest een fase terug. Ik mocht een aantal keer naar Ameland. Zogenaamd om aan jezelf te werken, uit je comfortzone te stappen. Dat gebeurde heus wel, maar ik zag het meer als vakantie. Ik zong Bohemian Rhapsody op een karaokeavond. Kneitervals. Over uit je comfortzone stappen gesproken. Zoiets durf ik normaal nooit. Ook mocht ik stukjes schrijven, invulling aan een website geven. En bovenal mocht ik lol hebben, had ik de kans om te groeien en af en toe een stapje terug te doen met leuke mensen om me heen. Mocht je je daardoor aangesproken voelen, dank daarvoor dat je er was.

Ik ben heel veel vergeten op te noemen, maar dat is voor deel 2 als ik twaalf jaar begeleid woon. 

Oh wacht.. Dat moet maar niet.