Dit kan geen toeval zijn

De afgelopen anderhalve maand is er een opsomming van gebeurtenissen geweest in m'n leven die nu, achteraf gezien, in de categorie 'dat kan geen toeval zijn' vallen. In de afgelopen periode ben ik open geweest in mijn gesprekken met begeleiders over m'n moeder. Haar overlijden en wat ik er nog van wist had ik voor mezelf opgeschreven en voorgelezen tijdens de gesprekken die ik heb met m'n 'team' van toppers. Zo'n mate van openheid heb ik al een lange tijd niet meer gegeven en voor mij is het absoluut een succeservaring dat ik dit durfde. Al snel daarna volgde de verjaardag van m'n moeder, daar had ik ook weer over geschreven en voorgelezen.

Een tijdje later kreeg ik een appje. Het was een tante van m'n moeders kant. Die had nog een tas liggen met allemaal muziekbladen en schriften erin (m'n moeder speelde orgel in de kerk en hield altijd bij wat er gezongen werd, wie er aanwezig was en globaal waar de dienst over ging) en of ik daar ook belang bij had. Zulke dingen aangaan vind ik (nog steeds) best wel eng, maar ik wil zoiets natuurlijk dolgraag hebben. Dat ging ook allemaal goed, ik heb door de schriftjes gebladerd en er kwam van alles naar boven aan herinneringen. Hoe ze dan elke zaterdagavond na het eten de liedjes oefende en de Mentosjes die ik vaak at tijdens de dienst. 

Vorige week dinsdag lukte het maar niet om in slaap te komen en besloot ik nog even wat doelloos rond te dwalen op Facebook (alleen al van het scrollen naar beneden begon je al te zweten, zo warm was het) en ik zie een post van iemand in een weggeefhoek (waar ze dan spulletjes gratis weggeven zodat ze een tweede leven hebben) en die vroeg of er ook getuigen waren van het feit dat er iemand tegen zijn bumper aan was geknald. Ik weet niet wat het was, maar ik bleef bij de foto hangen. Er viel me namelijk iets op aan de straatstenen. Die leken wel verdacht veel op die uit de oude straat waar ik woonde. Toch even kijken op dat profiel. Ook nog een gemeenschappelijke vriend uit die straat. Verder ben ik niet nieuwsgierig, dus ik klik even op 'Foto's'. En de derde of vierde foto had de beschrijving: 'Vanaf 1 mei ben ik de trotse eigenaar van dit huis'. Drie keer raden wat er op die foto stond: mijn oude huis! Er is ook een mapje met 'Uploads van je telefoon' en waarom ik het aanklikte? Ik heb werkelijk waar geen idee. Dat zijn besluiten die je in een nanoseconde neemt. En verdomd, daar was die ineens. Een foto van de oude woonkamer. Daar achteraan volgden foto's van de badkamer, mijn oude slaapkamer, een rommelkamertje en de gang. Maar wat is dat vreemd om te zien. Maakt niet uit hoe lang geleden het is, het blijft apart en je ziet gelijk ook wat er anders was geworden. Daarna volgden de foto's van de verbouwing (waar ik in m'n oude slaapkamer nog een vierkant zag dat ik op de muur had getekend onder het mom van 'daar staat een schilderijtje wel mooi') en de na-foto's. Ik moet zeggen dat het echt prachtig is geworden. 

Nog geen twee dagen later gaan we met een groep mensen te kanoën. In de auto er naartoe, beetje grapjes maken. We komen daar aan, de auto is geparkeerd. Ik stap uit en ik kijk tegen een kerk aan. Drie keer raden welke dat was. De kerk waar mijn moeder al die jaren op het orgel had gespeeld. Haar thuisbasis. Op het moment zelf heb je het niet door, maar toen ik het er laatst zo over had kreeg ik toch wel steeds meer vraagtekens. Ik vond het zelfs een beetje eng worden. Want hoe kan het zo zijn dat vanaf het moment dat ik mezelf meer openstelde dit achter elkaar plaats heeft gevonden. Dit kan geen toeval zijn. 

Wat het wel is, dat weet ik ook niet. Misschien wel een vorm van hogere wiskunde. Laat ik wiskunde nou net hebben laten vallen in het vierde jaar van de middelbare school..