Ik voel me net een hordeloper

Er is iets dat ik al jaren niet goed kan. Ik kan het niet zo goed aannemen allemaal. Het gaat voor m'n gevoel al wat beter, maar ik ben echt slecht in het ontvangen van complimenten. Het is nogal een kunst om zoiets op een succesvolle manier te accepteren. Soms kan ik na het krijgen (en ontwijken) van een compliment zo van mezelf balen, omdat je je net een hordeloper voelt die over die complimenten aan het springen is.

Iemand zegt iets goeds, maar dan bagatalliseer ik het. 'Ach, valt wel mee joh', 'zoveel moeite is het niet hoor', 'ik doe ook maar wat', 'het stelt niks voor'. Terwijl het enige waar de gever van het compliment op zit te wachten is een simpel 'bedankt' of 'dank je wel', een balans tussen bagatalliseren en rondrennen als Bokito die zichzelf op de borst klopt in feite. Er zijn moeilijkere kwesties in de wereld, fluitje van een cent dit zo in theorie. Alleen waar loopt het nu spaak? Kan het door een laag zelfbeeld komen of door een onvermogen om assertief te zijn? Het zijn wel twee zaken waar ik nog immer mee worstel, dus het zou kunnen.

De Amerikaanse onderzoeker Alfie Kohn toonde al aan dat het terrein van de complimenten glad ijs is. Mensen zijn geneigd om de lofzangen die ze krijgen om te buigen richting het negatieve. Wij hebben een 'fixed mindset', een bepaald beeld van onszelf in ons hoofd (wat negen van de tien keer een slechter beeld is dan hoe het werkelijk is) en daardoor zijn we van mening dat we niet beter, slimmer of mooier kunnen worden dan dat we al zijn. Dus als iemand dat wel beweert vinden we dat al snel niet kloppen of vinden het zelfs onzin. 

Eigenlijk hoef ik er dus niet ernstig mee te zitten, want er zijn een heleboel mensen die zich geen houding weten te geven als ze een compliment krijgen. Dat is alweer een hele zorg minder. Toch blijf ik het vreemd vinden dat het in de aard van het beestje zit dat we die waardering al snel neersabelen, juist door het aan te nemen floreer je nog meer als mens en is dat slechtere beeld ook iets positiever gekleurd. Een win-win situatie dus, maar het is zo ongemakkelijk om mee om te gaan. Ik moet er niet zoveel aan denken, denk ik. Het niet groter maken dan dat het is. Een zeker persoon merkt iets bij je op, diegene zegt daar wat over en ik zeg bedankt. Kind kan de was doen.

Mocht je één van de gelukkigen zijn waarbij het wel allemaal succesvol verliep, dan moet je dat maar als een compliment beschouwen...