Wandelen zonder telefoon

Laatst ben ik weer naar de kapper geweest. Dat mocht ook wel, ik had bijna voor de 'man bun' kunnen gaan (of een knot in de volksmond). Al geruime tijd ga ik naar dezelfde, Anita heet ze. Een steevast motto is voor mij eigenlijk: 'als het goed bevalt, blijf daar dan lekker bij'. Dat scheelt ook weer uitleggen hoe je je kapsel wil hebben, want 'doe maar hetzelfde als de vorige keer' is wat dat betreft niet echt een wens waar een andere kapper iets mee kan denk ik zo.

Het was dus lang geleden en ik vond het wel een klein beetje spannend om er dan weer naartoe te gaan. Maar bij de eerste begroeting was dat alweer weg. Alsof het een week geleden was geweest, dat werk. Al snel ging het over de dingen die we op dit moment misten. Dat viel reuze mee bleek, er is veel wandelen voor in de plaats gekomen. Bovendien vertelde ze mij hoe te gek wandelen zonder je telefoon eigenlijk is. Daar had ze me te pakken. Wandelen zonder telefoon.

In deze tijd ben ik nog niet één keer zonder dat ding de deur uit geweest om te wandelen. Je zal maar een appje missen of geen mooie foto kunnen maken van de zonsondergang. Het voelt de eerste tien minuten best vreemd, je hoort de geluiden van de straat en het is niet die telefoon die in je rechterbroekzak zit. De vogels waren aan het fluiten, een groepje meiden probeerde met z'n allen een selfie te maken met de gepaste afstand van elkaar en wat rijden er hier opvallend veel scooters langs. De zon gaat inderdaad mooi onder en ik maak een denkbeeldige foto. Tussen de huizen in is een steiger, ik loop door een buurt waar veel geld zit. Ik besloot te gaan zitten en na tien seconden zei ik hardop: 'Ja, en nu dan?' De enige twee activiteiten die voor handen zijn is staren naar de zon en verdrinken in het kabbelende water. Wat later een topcombinatie bleek te zijn, want dichterbij leven in het hier en nu kom je niet. Dit moet een nieuwe traditie worden, op z'n minst in de mooiste maanden van het jaar.

De zon was al aardig verdwenen en ik besloot weer huiswaarts te keren. Normaliter had ik naar het scherm van m'n telefoon gekeken, maar nu tuurde ik in het rond. Ik zag iets dat leek op een biljet van 5 euro. Even keek ik om me heen, dook snel naar beneden. Ja, het was echt. Nee, er zat geen touwtje aan vast waardoor ik mega voor lul zou staan. In zo'n grap wil je niet trappen natuurlijk. 

Wandelen zonder telefoon. Ik ben weer een ervaring rijker. En 5 euro..