Rouw op je dak

Rouwen is iets heel vreemds. Het is voor ieder mens anders, je gaat op je eigen manier om met je eigen verdriet. Er bestaat daarin geen handleiding die je stap voor stap uit gaat leggen hoe je het beste je periode van rouw aan kan vliegen zodat je op een zo goed mogelijke manier het verlies een plekje kan geven en het 'normale' leven (voor zover dat na het overlijden van een dierbare überhaupt mogelijk is) weer op kunnen pakken. Het is de tijd nemen. Eigenlijk zo lang als je zelf nodig hebt. Als je er termijnen aan gaat verbinden ('nou, binnen een jaar moet ik weer de oude zijn') loop je eigenlijk nog harder tegen een muur op. Wat je dan weer persoonlijk raakt omdat je je 'doel' niet hebt gehaald. Het is heel begrijpelijk, ook voor je omgeving, dat je zoiets niet zomaar kan fixen. Bovendien verwerk je niet alleen de lege plek die er is, maar zijn het ook de herinneringen die in je hart moeten beklijven. Zodat die steeds iets minder pijnlijk worden om aan terug te denken en zodat je ze als iets moois kan zien en ze je laten glimlachen als het in je gedachten voorbij flitst.

Als ik voor mezelf mag spreken zijn er in een jaar een aantal dagen waarbij ik het verlies extra voel. De sterfdatum, de verjaardag en ook Moederdag hoort daarbij. Dat laatste is in combinatie met social media een extra 'slap in the face', omdat iedere moeder wil pronken met de extra waardering die ze krijgt (wat ik uiteraard heel goed snap en waar ik verder ook helemaal oké mee ben). Met dat soort dagen leer ik steeds beter omgaan, het ene jaar beter dan het andere. Dat hangt ook wel een beetje af van hoe het jezelf vergaat in het leven op dat soort momenten. Het klinkt misschien gek, maar m'n moeder is er nog steeds voor me. Wanneer ik op 'bezoek' ga ben ik er vaak langer dan vijf minuten. Ik praat nog steeds met haar. Over hoe het met mij gaat, wat ik heb gedaan, dingen die niet zo goed gaan, de toestand in de wereld. Op die manier voelt het alsof ze er nog altijd is, ook al is het contact eenzijdig door omstandigheden. Het lucht gewoon even op om je ei kwijt te kunnen en ik haal er ook kracht uit. 

Maar dat is voor iedereen natuurlijk anders en daar is ook geen goed of fout in. Dat werd me wel duidelijk toen ik terugkwam van m'n bezoekje. Een vrouw kwam me tegemoet fietsen. Ze remde af, stapte af (een andere volgorde is niet handig daarin), keek twee tellen naar de eerste steen van de rij. Vervolgens draaide ze om, stapte weer op haar fiets en reed weer weg. Heel even bleef ik stilstaan en liet dit moment nog even een keer de revue passeren. Fietsen, afstappen, kijken, draaien, opstappen en weer weg. Het gebeurde echt.

Dat kwam wel even 'rouw' op m'n dak.