Verwachtingen

Ik ga heel goed op inspirerende quotes die ik tegenkom op Instagram. Soms om je te laten lachen, te verbazen of om je aan te denken te zetten. Zo kwam ik de volgende tegen: ‘We all grow up with a set of values and expectations about how we ‘should’ be in the world’. En het zijn juist die verwachtingen die we goed en zo kwaad als we kunnen proberen waar te maken. Maar het brengt ook een soort druk met zich mee, alsof je anders zou zijn als je niet aan die verwachtingen kan voldoen of raar bent wanneer je niet het traditionele pad van het leven doorloopt. Daar heb ik voor mezelf wel een tijd mee geworsteld, juist door de verwachtingen die je zelf hebt of die andere van je hebben. Juist als je met alles wat je in je hebt probeert vast te houden aan die verwachtingen gaat het fout. De domper wanneer niet loopt zoals je wil is dubbel zo groot omdat je de verwachtingen van de ander niet afvallige wel zijn en je voor je gevoel niet ‘normaal’ bent. Maar aan de andere kant: wie maakt uit wat normaal is? Volgens mij is daar geen scheidsrechter voor. En hoe mindful we ook proberen te zijn en hoe we ook in het nu willen zijn, voor het grootste deel zijn we vaak bezig met wat nog in het verschiet ligt. Met dingen waarvan we verwachten dat die gaan gebeuren. 

Verwachtingspatronen kunnen soms zo in je systeem zitten dat je het als waarheid aanneemt. Vaak zijn het die patronen die, zonder dat je er weet van hebt, van grote invloed kunnen zijn op je leven. En daar ga je dan ook naar gedragen, waardoor het precies loopt zoals je verwacht had. Een voorbeeld: ik denk zelf vaak dat ik dingen niet kan. Maar die overtuiging hou ik zelf in stand omdat je dan jezelf af rent in het uitproberen van nieuwe dingen, met het automatische gevolg dat je blijft geloven dat je niks kan en zo blijf je je eigen verwachtingen in stand houden. Maar ik ben daar voor mezelf een beetje klaar mee, alleen waar ga je in vredesnaam beginnen?

Het bijstellen van de verwachtingen kan, maar het kost wel moeite om dat te doen. Wel grappig, nu heb je dus de verwachting dat je je verwachtingen gaat veranderen. Terug naar de essentie nu. Nu zomaar iets roepen en afwachten tot het als een wens uitkomt is niet de manier om dat te doen. Eerst moet je die negatieve lading van je verwachting halen, dus je draait het positiever. Zo komen we weer bij mijn voorbeeld dat ik niks zou kunnen. Als je dat in een positiever daglicht zet kan het bijvoorbeeld ‘ik kan niet alles, maar ik kan wel heel wat’ worden. Dat hier een keer opschrijven heeft natuurlijk geen effect, je moet het steeds door een systeem laten gaan zodat het negatieve naar de achtergrond verdwijnt. Is dat een vrijbrief om de allerhoogste verwachtingen van jezelf te hebben? Nee, dat is het niet. Als die namelijk niet uitkomen heb je er niks aan. Je doet er goed aan om zoveel mogelijk verwachtingen te hebben die uitkomen en zo weinig mogelijk die niet uitkomen.

De verwachting dat je eerste bakkie koffie lekker ruikt en hoe je uit kan kijken naar de tweede kopje, om maar iets te noemen. Zo’n kleine verwachting komt vaak uit, behalve als het cupje of de pad van de vorige dag er nog in zat. Dat is niet aan te raden overigens. Juist met dingen waarvan de uitkomst onzeker is is het belangrijk om de lat wat lager te leggen. Mocht het dan toch positief uitpakken, dan ben je juist extra blij. Bij grotere dingen is dat iets moeilijker, bijvoorbeeld als je steeds van jezelf denkt dat je twee linkerhanden hebt. Die gedachten ben je niet zo snel kwijt, omdat die in je zelfbeeld zit. Maar door de positieve verwachtingen steeds te blijven herhalen voor jezelf blijft het hopelijk hangen. Oefening baart per slot van rekening kunst, denk ik.