Rare tijden

Het zijn rare tijden op dit moment in Nederland en de rest van de wereld. Dit coronavirus heeft een onwijze vat gekregen op onze samenleving. Eerst nog enigszins gematigd door bijvoorbeeld geen handen meer aan elkaar te geven (wat ik stiekem er wel in wil houden omdat ik vaak last heb van zweethandjes) en goed je handen te wassen. Die toon werd vanaf donderdag heel anders en daar schrok ik ook van. Juist omdat ik er tot nog toe best wel luchtig mee omging steeds terwijl het eigenlijk best serieuze shit is die er nu gaande is.

Nog een ding: social media. In tijden van dit soort grote dingen is iedereen ineens viroloog of zijn ze iemand die er vanstand van heeft dat er zoveel verschillende meningen om je oren vliegen. Voor m’n gevoel beland je dan een beetje in een achtbaan. Misschien ligt dat ook voor een deel bij mezelf, omdat ik graag op de hoogte ben voor het laatste nieuws. Alleen zie ik door alle meningen het bos niet meer. Mochten er mensen zijn die hetzelfde gevoel hebben: check een paar keer per dag de liveblogs die worden bijgehouden door de NOS of het RTL Nieuws en kijk ‘s avonds een nieuwsuitzending. Daarin krijg je het laatste echte nieuws tot je van de afgelopen dag en een goede duiding. Mochten er persconferenties aangekondigd zijn, probeer die dan zoveel mogelijk te volgen zodat je op de hoogte bent van de nieuwste maatregelen die de regering heeft ingevoerd. Gratis tipje van iemand die nogal snel angstig is.

De foto’s van de lege schappen kwamen ook best hard aan. Het toiletpapier was niet meer aan te slepen en plotsklaps had iedereen geen pasta of rijst meer in huis. Vreemde gewaarwording, maar ondanks alles ontstaan er ook hele mooie dingen. Zoals het applaus gisteravond voor de helden die de maatschappij draaiende houden, artiesten die nu vrij zijn en maar besluiten vanuit hun huiskamer een concert te geven en mensen die nu plotseling vrij hebben staan klaar voor anderen. Oplossingen zoeken in plaats van in problemen denken, waar een klein land groot in kan zijn.

Eén ding is wel zeker: we moeten dit met z’n allen doen als land. Met elkaar, 17 miljoen in totaal. Om ervoor te zorgen dat dit virus gaat verdwijnen. Complimenten en de allergrootste dank voor de helden in de zorg die voor iedereen klaarstaan, de mensen in de supermarkten die er zorg voor blijven dragen dat we onze grote boodschap nog kunnen doen en de Kip Piri Piri van de Knorr kunnen blijven maken. Onze dank is onmeetbaar groot.

Ook complimenten voor premier Rutte. In zijn toespraak gaf hij toe geen makkelijke boodschap te hebben, maar aan de andere kant vroeg hij ook om vertrouwen en eenheid. Veelal kiezen we voor ons eigen belang, maar voor nu moeten we het gezamenlijke belang prioriteit nummer 1 maken. Een land in crisis heeft een stuurman nodig die kijkt naar de economische situatie en naar het algemene welzijn van kwetsbare burgers. Hiermee toonde hij zich een goed premier. Niet voor een specifieke groep in de samenleving, maar voor iedereen in het land. Wat de politieke voorkeur ook mag zijn.

Stay safe en let een beetje op elkaar, mensen.