Roan

Ik had geen idee wie je bent, maar nu wel. Niet omdat je kampioen werd met je voetbalteam of een kat uit een boom had gehaald en een eervolle vermelding kreeg in de krant of in Hart van Nederland, om maar wat voorbeelden te noemen. Dat zou hartstikke mooi zijn geweest en iets waar je trots op kan zijn.

Er gaan veel verhalen rond over het hoe en wat, maar dat is totaal onbelangrijk. We zijn het er met z’n allen wel over eens dat elk slachtoffer van zinloos geweld er eentje te veel is, wat de oorzaak ook moge zijn. Dat dat in Drachten zou kunnen gebeuren had niemand gedacht en daarom is de gemeenschap verslagen. Het is het ergste wat je kan overkomen als ouder, oom, tante, broer, vriend, vriendin of bekende. Zo plotsklaps iemand te moeten verliezen die je zo dierbaar is, door het toedoen van anderen. Zo’n intens gemis is niet uit te drukken of te bevatten. 

De beelden van de stille tocht die op Nieuwjaarsdag voor je werd gehouden gaan door merg en been. Een duidelijk signaal dat wij van de liefde met meer zijn en we dit soort acties onacceptabel vinden. De grote bloemenzee en als laatste eerbetoon het vuurwerk, je mag wel een ijskonijn zijn als dat geen grote indruk op je maakt. 

Deze gebeurtenis mogen we niet vergeten. Via sociale media is opgeroepen om een monument te maken voor jou. En dat moet er gewoon komen, zonder enige twijfel. Zodat de mensen die jij een goed gevoel gaf en voor wie je er was als het slecht met ze ging een plek hebben om herinneringen op te kunnen halen en je te herdenken als de goede jongen die je voor hen was. Om te laten zien dat dit soort laffe daden niet thuishoren in Drachten, Friesland, Nederland of waar dan ook op de wereld.

Je was zo jong, met nog een heel leven in het verschiet. Nu ben je weg van deze wereld. Het is zo oneerlijk en zo ongelooflijk en het waarom zullen we nooit begrijpen. 

Rust zacht.