Mijn oranje bril

Het is jammer om dit te moeten schrijven, maar Nederland heeft de WK-finale verloren van de Amerikanen. Waarom het zo jammer is? Ik gunde het gewoon de anderen niet omdat ze 'dit varkentje ook nog wel even zouden wassen'. Dat net doen alsof je boven alles verheven bent trek ik heel slecht. Misschien ben ik ook wel niet geheel objectief met m'n oranje bril, dan ben ik maar zo'n Nederlander die alleen maar denkt dat zijn eigen land het beste is. Maar wát een WK was dit voor onze leeuwinnen. Natuurlijk waren de verwachtingen hoog toen we in 2017 in eigen land de Europese titel pakten, dan moet dat WK vast ook wel een formaliteit zijn.

In het begin ging het moeizaam (en op die slak werd door de NOS meerdere keren enorm veel zout gelegd), maar gaandeweg werden we steeds beter en groeiden in het toernooi. We werden groepswinnaar en Vivanne Miedema kroonde zichzelf tot topscorer allertijden bij de Leeuwinnen. Via Kameroen, Canada en Nieuw-Zeeland kwamen we dan in die achtste finales terecht. Eerst Japan, waar Lieke Martens de ster van de wedstrijd werd door twee keer te scoren. De reis ging verder richting de dames van Italië, waar van de Donk de bal op de lat plaatste. Sowieso waren paal en laat vaak met ons in dit toernooi. Maar ook die werden verslagen. In de halve finale volgde de zenuwslopende wedstrijd tegen Zweden. Het nagelbijten kon beginnen, voornamelijk wanneer de Zweedse dames een hoekschop kregen. Na 90 minuten bleef de brilstand op het scorebord staan waardoor er verlenging volgde. Jackie Groenen pakte daar haar moment en schoot Nederland naar de finale van het WK, de eerste keer in de geschiedenis. Onze jacht verliep vlekkeloos, behalve in die finale waarin de VAR bepalend was en zei dat er een penalty naar de VS ging. Terwijl we zo goed op weg waren en de poorten goed gesloten hielden. Het mocht niet zo zijn. 

Maar we mogen het wereldpodium in Frankrijk verlaten met opgeheven hoofd. Dit elftal.. nee.. het hele team heeft de harten van Nederland weer weten te veroveren met passie en het samen nastreven van die ene droom: wereldkampioen worden. Laat het een inspiratie zijn voor eenieder om te blijven geloven in je dromen en dicht bij jezelf te blijven. Lieke, Vivianne, Daniëlle, Shanice, Jackie, Sari, Sherida, Dominique, Jill, Stefanie, Desiree, Lineth, Merel, Kika, Anouk, Loes, Renate, Liza, Ellen, Danique, Lize, Victoria en Inessa: bedankt voor de geweldige tijd. Jullie hebben Nederland weten te betoveren met jullie vechtlust, open vizier en saamhorigheid. Jullie mogen enorm trots zijn op deze prestatie. Wij zijn het al.

Wij zijn Nederland en iedereen moet aan de kant (thanks, Jan Smit).