Lekker laten lullen

Ik heb nog een dozijn aan boeken die nog steeds gelezen moeten worden voordat ik eigenlijk weer een nieuwe mag, maar voor één boek maak ik met alle liefde een uitzondering: Lekker laten lullen!

Het vorige boek 'Zeik niet zo' van Lianne Marije Sanders, Suzette Hermsen en Anouk Kemper heb ik ook verslonden, dus toen er een tweede boek werd aangekondigd zat ik met smart te wachten tot die uitkwam. In het tweede boek zijn het Lianne en Suzette die je meenemen in hun levens. Waar het bij Suzette vooral gaat over de wereld om haar heen die steeds volwassener aan het worden is, heeft Lianne te kampen met een burnout en hoe daar mee om te gaan. Bij allebei heb ik wel raakvlakken en dat maakt het zo goed dat er twee schrijfsters zijn. Herken je je niet in de ene, dan vast wel in de andere.

De subtitel van het boek is: En dan ben je dertig, best vreemd eigenlijk dat iemand van 25 het dan koopt. Ik zie het maar als een stukje voorbereiding op wat me nog te wachten staat in de aankomende jaren. Bovendien hoef je niet boven The Big 3-0 te zijn om de stukjes die ze ombeurten schrijven te begrijpen. De stijl van schrijven vind ik heel verfrissend, om de beurt een verhaal in een soort columnvorm en beide dames hebben een uitstekend gevoel voor humor en scherpe analyses. Zo heb ik meermaals in een deuk gelegen om de hilarische beschrijving van de gesprekken aan de keukentafel van Suzette en heb ik bewondering voor Lianne die zo gedetailleerd kan beschrijven wat ze voelt en wat er door haar heen gaat. Dat volwassen worden is nogal een struggle, laat staan dat je dan ook nog eens normaal moet gaan doen. Dus niet meer tot vijf uur 's ochtends in de lampen hangen of nog even een keertje Rampeneren met Ali B. Om me heen (maar vooral op Facebook) zie ik ook dat mensen waarbij ik vroeger in de klas zat gaan samenwonen of in het huwelijksbootje stappen, dan krijg ik juist het gevoel dat ik maar wat aan het aankloten ben en zeven stappen achterloop op de rest. Ach, lekker laten lullen joh.

Het is bijzonder om te zien hoe de twee van elkaar verschillen en het laat ook maar weer eens zien dat er niet één pad is om je leven lang te bewandelen. Gaandeweg neem je eens (al dan niet gedwongen) een bocht naar rechts of links, maar dat maakt niet uit. Waarschijnlijk was het een heel ander boek geweest als alles pee en vree was, maar juist door de openheid en de eerlijkheid van beide is dit een parel van een boek. Bovendien steek je er ook nog wat van op, dat je niet iets moet doen om erbij te horen en dat een huis zoeken in Amsterdam echt the worst nightmare ever is.