Zelfbeeld

De afgelopen weken ben ik bezig geweest met het beeld wat ik van mezelf heb, want dat is nogal verstoord…

Normaliter wil ik best veel delen maar dit komt toch wel heel dicht bij mezelf, en stiekem ben ik dit stuk al drie keer opnieuw begonnen omdat ik geen verkeerde dingen wil zeggen tegen degene die het gaat lezen. Bovendien is het ook nog een work in progress omdat er nog heel veel te halen valt op dit gebied. Er is een stijgende lijn, maar het plafond is nog niet bereikt. Genoeg onzeker gelul, tijd voor de kern van het verhaal. Allereerst: wat is nou de definitie van zelfbeeld? Eigenlijk is het best wel simpel uit te leggen, want dat is gewoon het beeld dat je van jezelf hebt en hoe je over jezelf denkt. Het hangt ook heel erg samen met het zelfvertrouwen wat je hebt, want als dat niet heel goed is heb je een wat lager zelfbeeld. Met die missie ben ik al een tijdje bezig, om mijn zelfbeeld te verbeteren en dat gaat met vallen en opstaan. De overtuigingen die in mijn hoofd zijn geplant blijken nog wel hardnekkig te zijn en verdwijnen niet zomaar. Dit zijn de overtuigingen:

- Ik kan niks

- Ik ben niks

- Er zal nooit iets van je worden

- Je bent een vetzak

Waar ze vandaan komen laat ik graag in het midden, om nu met verwijten om je heen te slaan vind ik niet zo netjes. Vooral niet als het ook op internet staat. Dit soort dingen zijn niet één keer gezegd en werden gezegd door belangrijke mensen in mijn leven op dat moment. Dan denk je dat dat de waarheid is en neem je die voor lief. Nu, jaren later, zie ik in dat er geen donder van klopt en hoe gevaarlijk het kan zijn wanneer je niet meer weet wat je van jezelf denkt. Stel je voor dat ik ietsje forser zou zijn, wat een ramp. Dan wil niemand meer met je gezien worden, vast. Bullshit, wat dikke mensen zijn gezellig (althans, dat zegt iedereen wel altijd). Ik heb gewoon heel lang geloofd in valse waarheden en langzaamaan vertroebelen die. Soms komen ze nog wel eens hardnekkig weer terug om nog even om zich heen te slaan. Ik ben een ander mens dan dat ik vijf jaar geleden had gedacht. Het bange muisje dat alles voor zoete koek slikte is geleidelijk aan het veranderen naar iemand die af en toe een beetje trots is op zichzelf. Jezelf terug vinden wil ik het niet noemen, want ik kan nog steeds geen eenduidige omschrijving geven over wie ik ben, wat mijn passie is en wat mijn toekomst in petto heeft. Die passie schiet vaak van lekker eten naar schrijven over hoe ik me voel. 

Ik heb heel lang geloofd dat bepaalde dingen niet voor mij waren weggelegd, dus dan probeer je het ook niet omdat je het toch niet kan. Je laat je kansen ontnemen door anderen, terwijl het je eigen leven is en die hardnekkige meningen niet eens waar blijken te zijn. Dat zou zonde zijn, want je leeft per slot van rekening maar één keer.