Duncan
Het zal je vast niet zijn ontgaan...
We hebben het Eurovisie Songfestival gewonnen! Wat een historische gebeurtenis en wat hebben we er lang op moeten wachten. Na Sieneke, Gerard Joling, Ruth Jacott, Treble, Glennis Grace, Esther Hart, De Toppers, Douwe Bob, Anouk, Trijntje Oosterhuis, Sandra Reemer, Maribelle, Maywood, Willeke Alberti, Maxine & Franklin Brown, Joan Franka (die met die tooi op d’r hoofd), O’G3NE, Waylon, Heddie Lester, Maggy MacNeal, Bill van Dijk en Madonna tijdens de grote finale van afgelopen zaterdag heeft Duncan Laurence voor Nederlandse victorie gezorgd met het wonderschone Arcade. De laatste keer was 44 jaar geleden met Teach-In’s Dingadong, een hele generatie geleden.
Vooraf werd onze Nederlandse inzending al als favoriet getipt bij de bookmakers en die voorsprong liep alleen maar verder uit, net voor de finale zelfs 50% winkans tegenover 10% voor de nummer twee. Zie dan nog maar eens de zenuwen in de bedwang te houden, maar dat lukte prima in kamp Duncan. Daar komt toch een mooi stukje Hollandse nuchterheid om de hoek kijken, want dan heb je ook nog gewoon 50% kans dat je niet wint. Arcade gaat over een heel zwaar onderwerp, het verliezen van een dierbare, het terugvinden van de hoop en dat je zelf de bepaler bent van je geluk. Een lied rechtstreeks uit het hart. Eerlijk gezegd was ik de deelname van Duncan aan The Voice of Holland alweer vergeten, maar daar zingt hij natuurlijk niet zijn eigen muziek. De clip van het liedje werd voor het eerst getoond in DWDD, een clip die veelal onder water werd gefilmd en de boodschap van het liedje alleen maar nog sterker maakt. Het is een liedje dat je kippenvel blijft bezorgen, keer op keer weer. Vervolgens zong hij het liedje de dag erna voor het eerst live in een uitgeklede versie (dit vond ik zelf een te leuk grapje) en daar liet Duncan zien hoe ongelooflijk goed hij kan zingen en hoe het wisselen tussen de hoge en de lage noten hem makkelijk af gaat.
Ook de internationale reacties waren lovend, de fanaten van het Songfestival die hun reacties op de liedjes plaatsen op Youtube hadden kippenvel en konden hun tranen nauwelijks bedwingen. Kortom, alle ingrediënten waren aanwezig om van dit liedje een winnaar te maken. Alleen was daar nog even de commotie rond de lichtgevende bal die uit het plafond komt tijdens het liedje. Of nou ja, commotie. Volgens mij werd het verhaal nogal opgeblazen. Alle repetities verliepen verder vlekkeloos en dan is daar het moment van de waarheid: de eerste halve finale. In alle hyserische acts kwam rustpunt Duncan meer als geroepen om iedereen bij de haren mee te sleuren in zijn liedje en zijn verhaal. Glansrijk ging hij door naar de grote finale van afgelopen zaterdag. Als twaalfde moest hij aantreden en naar mijn idee was dit de meest wonderschone versie van het liedje, het kwam uit z'n tenen. Dit was het grote moment waar we al zo lang naar hadden toegeleefd. Na alle liedjes moesten we ons door allerhande filmpjes worstelen, zogenaamd leuke grapjes van de presentatoren, een kneitervals optreden van Madonna (die niks onderdeed voor de inzending van San Marino) en het voor de zestiende keer laten zien van alle liedjes en was het daarna eindelijk tijd voor de puntentelling. Voor Nederland deed Emma Wortelboer dit, die al jaren ervan droomde om het te doen. Ze deed het met verve door ook nog eens een kleine sneer uit te delen richting Madonna. Na de punten van de vakjury's bleek dat Duncan op de derde plaats stond, het spreekwoordelijke billenknijpen was begonnen omdat we nu wel veel punten van het publiek moesten hebben om de overwinning nog zeker te stellen. Tot op het laatst waren we niet zeker of het genoeg was en was Zweden nog over. Die gingen uiteindelijk met 93 punten de bietenbrug op waardoor Nederland eindelijk weer eens had gewonnen!
Zo'n overwinning is natuurlijk historisch en zal denk ik nog tot in lengte van jaren blijven leven. Het gevoel van 'Waar was jij toen Duncan Laurence het songfestival won?' We mogen ongelooflijk trots zijn op de prachtige prestatie die Duncan namens ons land heeft geleverd. Hier en daar was er ook nog wat kritiek op social media over het vernietigende commentaar van Jan Smit na het optreden van Madonna, maar hij raakte eigenlijk wel de spijker op de kop. Het was niet goed en je verwacht er toch wel wat van als de organisatie er 1 miljoen euro voor zo'n ster van formaat op tafel weet te leggen. Later heeft Madonna het optreden ook op Youtube geplaatst, waar de zang enigszins is opgepoetst, nu houdt ze dus iedereen voor het lapje. Ook Emma die de punten gaf kreeg ervan langs, ze zou wel heel hysterisch hebben gereageerd. Dat zijn dan weer van die dingen waar ik heel slecht tegen kan. Je bent toch trots op wat Nederland gepresteerd heeft, boeiend dat heel Europa dat dan ziet. Het is juist geweldig om te zien hoe ze uit haar dak ging, dat gedoe met 'Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' is op veel dingen van toepassing, maar niet op dit soort momenten van ultieme euforie.
De small town boy heeft het geflikt en laten we daar vooral trots op zijn.
Vooraf werd onze Nederlandse inzending al als favoriet getipt bij de bookmakers en die voorsprong liep alleen maar verder uit, net voor de finale zelfs 50% winkans tegenover 10% voor de nummer twee. Zie dan nog maar eens de zenuwen in de bedwang te houden, maar dat lukte prima in kamp Duncan. Daar komt toch een mooi stukje Hollandse nuchterheid om de hoek kijken, want dan heb je ook nog gewoon 50% kans dat je niet wint. Arcade gaat over een heel zwaar onderwerp, het verliezen van een dierbare, het terugvinden van de hoop en dat je zelf de bepaler bent van je geluk. Een lied rechtstreeks uit het hart. Eerlijk gezegd was ik de deelname van Duncan aan The Voice of Holland alweer vergeten, maar daar zingt hij natuurlijk niet zijn eigen muziek. De clip van het liedje werd voor het eerst getoond in DWDD, een clip die veelal onder water werd gefilmd en de boodschap van het liedje alleen maar nog sterker maakt. Het is een liedje dat je kippenvel blijft bezorgen, keer op keer weer. Vervolgens zong hij het liedje de dag erna voor het eerst live in een uitgeklede versie (dit vond ik zelf een te leuk grapje) en daar liet Duncan zien hoe ongelooflijk goed hij kan zingen en hoe het wisselen tussen de hoge en de lage noten hem makkelijk af gaat.
Ook de internationale reacties waren lovend, de fanaten van het Songfestival die hun reacties op de liedjes plaatsen op Youtube hadden kippenvel en konden hun tranen nauwelijks bedwingen. Kortom, alle ingrediënten waren aanwezig om van dit liedje een winnaar te maken. Alleen was daar nog even de commotie rond de lichtgevende bal die uit het plafond komt tijdens het liedje. Of nou ja, commotie. Volgens mij werd het verhaal nogal opgeblazen. Alle repetities verliepen verder vlekkeloos en dan is daar het moment van de waarheid: de eerste halve finale. In alle hyserische acts kwam rustpunt Duncan meer als geroepen om iedereen bij de haren mee te sleuren in zijn liedje en zijn verhaal. Glansrijk ging hij door naar de grote finale van afgelopen zaterdag. Als twaalfde moest hij aantreden en naar mijn idee was dit de meest wonderschone versie van het liedje, het kwam uit z'n tenen. Dit was het grote moment waar we al zo lang naar hadden toegeleefd. Na alle liedjes moesten we ons door allerhande filmpjes worstelen, zogenaamd leuke grapjes van de presentatoren, een kneitervals optreden van Madonna (die niks onderdeed voor de inzending van San Marino) en het voor de zestiende keer laten zien van alle liedjes en was het daarna eindelijk tijd voor de puntentelling. Voor Nederland deed Emma Wortelboer dit, die al jaren ervan droomde om het te doen. Ze deed het met verve door ook nog eens een kleine sneer uit te delen richting Madonna. Na de punten van de vakjury's bleek dat Duncan op de derde plaats stond, het spreekwoordelijke billenknijpen was begonnen omdat we nu wel veel punten van het publiek moesten hebben om de overwinning nog zeker te stellen. Tot op het laatst waren we niet zeker of het genoeg was en was Zweden nog over. Die gingen uiteindelijk met 93 punten de bietenbrug op waardoor Nederland eindelijk weer eens had gewonnen!
Zo'n overwinning is natuurlijk historisch en zal denk ik nog tot in lengte van jaren blijven leven. Het gevoel van 'Waar was jij toen Duncan Laurence het songfestival won?' We mogen ongelooflijk trots zijn op de prachtige prestatie die Duncan namens ons land heeft geleverd. Hier en daar was er ook nog wat kritiek op social media over het vernietigende commentaar van Jan Smit na het optreden van Madonna, maar hij raakte eigenlijk wel de spijker op de kop. Het was niet goed en je verwacht er toch wel wat van als de organisatie er 1 miljoen euro voor zo'n ster van formaat op tafel weet te leggen. Later heeft Madonna het optreden ook op Youtube geplaatst, waar de zang enigszins is opgepoetst, nu houdt ze dus iedereen voor het lapje. Ook Emma die de punten gaf kreeg ervan langs, ze zou wel heel hysterisch hebben gereageerd. Dat zijn dan weer van die dingen waar ik heel slecht tegen kan. Je bent toch trots op wat Nederland gepresteerd heeft, boeiend dat heel Europa dat dan ziet. Het is juist geweldig om te zien hoe ze uit haar dak ging, dat gedoe met 'Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' is op veel dingen van toepassing, maar niet op dit soort momenten van ultieme euforie.
De small town boy heeft het geflikt en laten we daar vooral trots op zijn.
Reacties
Een reactie posten