Altijd weer dat ene stemmetje

Het ‘irritante’ aan elke week iets willen schrijven voor je blog is dat er steeds een soort alarmbelletje achterin je hoofd zit die af en toe even klingelt dat er nog wel een nieuw stukkie moet komen, bij voorkeur voor woensdagmiddag 12.00 uur..

Maar wat nou als je inspiratie even weg is of dat je te erg op zoek bent naar onderwerpen om over te schrijven. Potverdorie, daar is toch zomaar weer een blogpost geboren. Wat te doen als je geen inspiratie hebt? Laat ik dan een woensdag zitten? Nee, want ik heb met mezelf afgesproken om elke week een blog in elkaar te bakken. Sowieso voor een jaar, wat er daarna van gaat komen zien we dan wel weer. 

Nu kan ik wel op gaan scheppen dat ik mijn inspiratie haal uit de boeken die ik verslind over de grote vragen die het leven in z’n greep kan houden. Bijvoorbeeld of je een pak vla nog wel kan leeggieten in een kommetje op de dag van de uiterste houdbaarheidsdatum of wanneer De Rijdende Rechter op tv komt, maar daar haal ik het niet uit. Meestal ga ik andere blogs lezen om inspiratie op te doen, dat kan komen door de schrijfstijl van de desbetreffende persoon of het onderwerp spreekt je aan. Ook het domweg scrollen op Twitter, Instagram of Facebook kan helpen om op nieuwe ideeën te komen. Aan het begin van de maand weet ik eigenlijk nooit wat er online gaat komen, maar er is één die ik vast in kan vullen. Tegen het eind van de maand doe ik een soort afsluiting met de nieuwtjes van de maand, dat neemt ook echt de maand in beslag. Schrijven, weghalen en dan ook nog een bijdehand grapje erbij. Voor de rekenmeesters: dat zijn dus 12 blogs die gevuld zijn.. maar wat doe je dan met die andere 40? Duimen dat er iets komt? Nee, maar op dinsdagavond wil het zweet me nog wel eens uitbreken als er nog geen letter op papier staat. Als er dan niks is, ben je op woensdag mooi de pisang.

Ook de zenuwen spelen een rol, want het is nog steeds een raar gevoel als je weer iets de wereld in gooit. Je hoopt toch dat er wat meer mensen zijn die het lezen en het bovenal leuk vinden. Als dat dan eens een weekje wat minder is ga ik gelijk twijfelen of het wel een goed stuk was of dat het onderwerp niet boeide of dat ik eigenlijk maar helemaal moet stoppen met dat stukkies tikken omdat ik er geen snars van kan. Natuurlijk mag je kritisch zijn op je eigen werk, maar overdrijven is ook een vak. Net zoals kijken naar hoe vaak het al gelezen is, dat is een obsessie gewoon. 

Het stukkies schrijven doe ik nu ruim een jaar en dat is (voor mezelf dan) een goed idee geweest. Dat beginnen met een leeg vel papier en het later volkladden met wat je bedenkt, ik vind het heerlijk. Ik vond nooit iets aan wiskunde, maar deze soort wiskunde van passen en meten vind ik fantastisch. Het leukste is schrijven over nieuws, omdat je iets leest en dan je eigen mening vormt. Samen met andere standpunten moet je dat dan als één geheel bij elkaar krijgen. Veelzijdigheid is ook zo mooi aan schrijven, want je kan er alle kanten mee op. 

Laatst stuitte ik op een cursus ‘Columns en blogs schrijven’ en dat leek me wel wat. Het is altijd goed om je horizon te verbreden en jezelf te blijven ontwikkelen en dit leek me de uitgelezen mogelijkheid om te kijken of er meer uit dat schrijven te halen valt. Alleen slaan die verdomde twijfels dan weer toe die als een soort van virus in m’n hoofd zitten. ‘Schrijf ik daar wel goed genoeg voor en wat nou als ik de plank volledig missla en er niks van bak’. Nog een andere: ‘Je kan het geld net zo goed in de sloot gooien’. Terwijl er altijd wel leuke reacties zijn op wat ik schrijf. Ergens zit er nog dat stemmetje dat zegt dat ik het toch nooit goed zal doen of dat ik niks kan en volgens mij is het ook die stem die me er in meerdere opzichten van weerhouden heeft iets wel te doen. Maar dat wil ik niet langer, steeds weer die twijfel en dat overanalyseren van mezelf, de dingen die ik wil en vooral wat anderen daar dan van gaan denken. Tuurlijk, het is belangrijk om open te staan voor andermans mening, maar ik laat m’n eigen mening daar afhankelijk van worden. Dat komt ik steeds meer onder ogen en het is iets wat ik graag aan mezelf zou willen veranderen. Niet denken, maar doen. Daar bereik je meer mee dan alles te overwegen op de bank terwijl je naar de zoveelste herhaling van 16 & Pregnant aan het kijken bent.