Waarom de Luizenmoeder mijn favoriete serie is

Dé serie van dit moment is toch wel De Luizenmoeder, maar er komt ook steeds meer kritiek en de kijkcijfers vertonen een lichte daling. Maar waarom dan?

Ga er maar aan staan, zo’n tweede seizoen maken van een geweldig succesvolle serie. Het zal vast aanvoelen alsof je een zanger bent die na een succesvol debuutalbum de druk voelt voor het maken van het tweede album. Gaat dat net zo goed zijn als de eerste of krijg je het stempel one hit wonder. Nog steeds scoort de Luizenmoeder torenhoge kijkcijfers, maar er is wel een kleine daling waar te nemen. Doordat er zoveel mensen kijken zijn er ook veel meningen natuurlijk. Voor mij blijft het de beste serie sinds tijden, ook al sta ik best ver af van dat hele gebeuren op het schoolplein. Hieronder vertel ik je in drie redenen waarom de serie voor mij nog steeds top is.

Humor

De humor in deze serie schuurt soms tegen de grens of net erover. Dat is erg gedurfd van de makers om die randjes op te zoeken omdat we in Nederland de laatste jaren erg snel op onze tenen zijn getrapt en niet schromen elkaar zonder enige nuance neer te sabelen. Het zijn echt van die grappen waarbij je eerst heel even ‘oeeeeh’ of ‘ooooh’ uitspreekt en daarna begint te lachen. Heel verfrissend dus.

Herkenbaarheid

Zoals ik al eerder zei, het schoolplein is niet mijn domein. Maar je voelt wel een zekere herkenning als het gaat om de karakters. Hannah die alles goed probeert te doen, Ursula die snel aangebrand is en de scheldwoorden altijd op het puntje van haar tong heeft of een Karel die na een bommelding in het vakantieappartement in Dresden denkt dat iedereen, zo ook de vader van Achmed, een terrorist is. Volgens mij is het een prima afspiegeling van een gemiddeld schoolplein.

Ongemakkelijk

Wat opvalt is dat directeur Anton van een onhandige, soms klungelinge directeur verword tot een vies mannetje. Daardoor komt hij in ongemakkelijke situaties terecht zoals het afluisteren in het damestoilet of het niet aannemen van een nieuwe mannelijke leerkracht. De opmerking waar ik het hardst om moest lachen was dat Anton het voordeel ziet van directeur zijn van een basisschool, namelijk de jonge moedertjes zoals hij het noemde. Ook het ongemakkelijke moment dat de ouders op de foto gaan met de BN’er die dood is terwijl Ank zei dat hij aan het slapen was schuurde weer heerlijk. Het erin stampen van de naam van de nieuwe moslimleerling zal Ank vast met goede bedoelingen hebben gedaan, maar ze slaat totaal de plank mis. Het bonte gezelschap is met Volkert en Helma compleet die vooral doen wat ze zelf willen en hun eigen gang gaan.

Mensen die in minuut twaalf afhaken met kijken zappen naar mijn idee wat te snel door, want de clue zit vaak richting het einde. De zogenaamde BN’er die Anton zo trots als een pauw maakt, maar uiteindelijk blijkt niemand hem te kennen en dan legt hij ook nog eens het loodje. Of wanneer de personeelsleden die het meest hunkeren naar de traditionele viering van Kerst zelf nog het hardste vloeken wanneer Bradley toch noten binnenkrijgt terwijl er zo goed rekening is gehouden met alle intoleranties en de allergie voor gluten. De afleveringen bouwen op tot het einde, daar waar de grap zit. Daardoor zit de serie heel slim in elkaar naar mijn mening. 

Zondag zit ik weer op het puntje van de bank om de belevenissen van Helma, Anton, Nancy, Volkert, Hannah, Ank en de anderen te volgen. Maar het meest heb ik te doen met die kinderen, want die moeten het allemaal maar meemaken op die gekke school. Ik kan me voorstellen dat het soms wel eens begint te jeuken.

Wat is jouw favoriete moment van de Luizenmoeder tot nu toe? Of ben je afgehaakt? Laat het hieronder weten.