Wat het boek ‘De edele kunst van not giving a fuck’ me leerde

De edele kunst van not giving a fuck. Je zou zeggen dat je na het lezen van dit boek geen donder meer geeft om wie dan ook en tegen alles aan schopt zonder na te denken over de gevolgen. Na het lezen van dit boek dacht ik: fuck it, ik ga er wat over schrijven om de lessen die ik ervan leerde te memoreren en wie weet heb jij er ook wat aan..

Mark Manson (goede voornaam trouwens..), de schrijver van dit boek, overstelpt je in het eerste gedeelte met heel veel fucks waardoor ik toch even dacht: ‘nou, als dit zo doorgaat heb ik er geen fuck aan’. Gelukkig zie je dat woord na de eerste twintig pagina’s zelden nog terug in dit zelfhulpboek dat schreeuwt geen zelfhulpboek te zijn. In het eerste gedeelte las ik dat je je soms heel druk kan maken en hoe je dat zelf in stand houd. Een voorbeeld: als je een presentatie moet geven wanneer je zenuwachtig bent. Die zenuwen nemen een vlucht omdat je jezelf oplegt dat je niet zenuwachtig moet zijn waardoor die zenuwen alleen maar toenemen. De vicieuze cirkel die bij mij zorgde voor een ‘oh jaaaa’-moment. Als je dat niet meer doet hoor je bij de groep die ‘gezonde spanning’ ervaart in plaats van dat er uit elke lichaamsholte een liter zweet komt en naderhand je kleren op de gang staat uit te wringen. 

Angst en spanning mogen er best zijn, hoewel onze Facebook-feed dat niet doet vermoeden. Terwijl de rest van de wereld gigantisch aan het leven is controleer jij of het lampje in je koelkast wel uit gaat als je die deur dicht doet. Het vermoeden dat je een ietwat saai leven hebt zou zonder social media een vermoeden blijven. Maar nu krijg je de bevestiging om je oren geslingerd. Als je je even shit voelt zie je zoveel voorbeelden van een gezellig en avontuurlijk leven. Drie keer raden wat dat met je doet.. Juist! Je voelt je slecht over het feit dat je je slecht voelt.

De fucks die we hebben moeten we beter verdelen, want als je door blijft gaan met naar willekeur om alles en iedereen een fuck te geven word je uiteindelijk zelf genaaid. Manson legt uit dat veel mensen constant bezig zijn zich goed te voelen. Wanneer je op dat punt zit probeer je dat zo lang mogelijk vast te houden. Daardoor raak je gestresst (want je moet net zo goed voelen als toen en toen) en voel je je dus niet goed. Weer zo’n ‘oh jaaaa’-momentje.

Terwijl ik nog nooit een zelfhulpboek heb gelezen (natuurlijk hoor je wel eens wat over dat soms zweverige gedoe) had ik verwacht dat het het antwoord zou zijn op dat soort boeken. Desondanks heb ik een aantal keer hardop gelachen en besefte ik hoe raar de mens en zijn gedachten soms in elkaar zit. ‘De edele kunst van not giving a fuck’ leert je af en toe eens stil te staan bij je eigen gedrag en wat voor jezelf belangrijk is. Het boek is niet de leidraad om m’n leven drastisch om te gooien, maar als je de lessen uit dit boek in je achterhoofd houd vlieg je sommige situaties anders aan. Het scheelt in ieder geval een hoop gewring na een presentatie...