Een brief aan 2018

Lief 2018,

Om maar gelijk een open deur in te trappen: het was me het jaartje wel, hè. Het einde van het jaar is weer bijna daar, de jaarlijstjes zijn weer gemaakt en de eerste oliebollen zijn weer achter de kiezen verdwenen. Tijd om het afgelopen jaar eens bij de hoorns te vatten.

Het was een jaar van pieken en dalen, van het ene in het andere en ik probeerde ook enkele nieuwe dingen. Allereerst mijn serieuze stap richting bloggen. Schrijven vond ik altijd ‘wel leuk’, maar het delen met mensen was een serieuze stap voor mij. Onder de indruk van alle positieve en lieve reacties op de dingen die ik schreef (vaak vond ik zelf dat het toch niet helemaal goed was) ga ik daar in het nieuwe jaar mee door.

Best 2018, er zijn veel leuke dingen gebeurd. Hieronder een korte opsomming:

- ik stelde mijn vriendin voor aan mijn oom en tante (wat best een stap was en ook iets waar ik best zenuwachtig voor was)

- ik zag voor het eerst sinds twee jaar mijn achternichtjes weer en die eerste knuffel was zo ontzettend fijn (en gelukkig is dat vastgelegd)

- ik vierde voor het eerst Moederdag en het was heel gezellig (ik schreef mijn eigen moeder een brief op deze dag)

- ik bezocht wel eens een concert en zag Nick & Simon, The BlueBirds, Waylon, Chef’Special, Sue the Night, TemTemPies, Danny Vera en The Brahms en ging ik ook op de foto met Jan Smit

- ik maakte weer contact met mensen die ik al een tijdje niet had gezien (dat is een lang verhaal, leg ik nog wel eens uit)

- ik ging een nachtje weg naar Valkenburg

- ik heb voor het eerst iets aan iemand gevraagd in een supermarkt

- ik ging dit jaar weer naar Ameland

- ik stopte met mijn krantenwijk

- ik ben nog steeds samen met m’n vriendin 

- ik ging een week offline en dat was zo fijn

Er zijn ook wel minder leuke dingen gebeurd, maar dat zal ik je besparen. Het was een jaar van doorgaan, stilstaan en weer vooruit gaan. Die lijn hoop ik in het nieuwe jaar door te zetten en stappen te kunnen maken richting de toekomst. Aan de ene kant eng (want bij het woord alleen al krijg ik opvliegers) maar aan de andere kant is het ook wel goed en moet je soms door de zure appel heen.

2018, je bent bijna afgelopen en er was ook weer veel nieuws. Kjeld Nuis van de koning van de Olympische Winterspelen in Zuid-Korea, Facebook lag onder vuur vanwege een privacyschandaal, Avicii overleed heel plotseling, er zat een Thais voetbalteam vast in een grot, het was heel lang ontzettend mooi weer (gevolg daarvan was dat er droogte heerste), Tom Dumoulin werd tweede in de Tour de France. In de zaak van Nicky Verstappen werd na twintig jaar een verdachte aangehouden, Lili en Howick werden toch niet uitgezet. September liet ons opschrikken door het tragische ongeluk met een stint in Oss en Glennis Grace stond in de finale van een Amerikaanse talentenjacht. Jaarlijkse traditie in november is het debat rond Zwarte Piet, wat dit jaar grimmiger werd dan ooit en waar er veel gedoe was over de blokkeerfriezen van jouw voorganger 2017. Tot slot nam in december radiokoning Edwin Evers afscheid na 21 jaar ochtendshows.

Anonieme schreeuwers kregen dit jaar weer veel aandacht en veel mensen hadden een kort lontje. Voor je opvolger 2019 hoop ik van harte dat we als mensen weet wat meer naar elkaar omkijken, wat minder snel op elkanders tenen trappen en met elkaar moeten blijven praten op een genuanceerde, volwassen manier. 

2018, bedankt voor alles wat op mijn pad kwam. Zowel positief als negatief, want van alles leer je. Om dan toch die laatste open deur nog even in te trappen op de valreep: 2019 gaat he-le-maal mijn jaren worden.

Warme groet,

Mark