Brief aan m’n moeder ll

Hallo mem,

Het is vandaag het tiende jaar. Tien jaar geleden, ergens midden in de nacht, zei je dat je ging slapen. Alleen bleek dat je de volgende ochtend niet meer wakker zou worden. De laatste avond staat me nog heel goed bij. Weer had je last van je buik, iets wat we altijd verhielpen door een op de kachel opgewarmde handdoek erop te leggen. Maar dat hielp niet meer. Na eerder in dat jaar borstkanker te hebben overwonnen was ‘het monster’ weer terug. We wisten dat het niet meer te genezen was en dat het chemo traject wat je in was gegaan je leven nog iets zou kunnen verlengen.

In die tijd dacht ik dat ik Nick & Simon was en zong heel vaak mee met hun liedjes (sorry nog daarvoor, buren..), zo ook op die laatste avond. Voor het eerst zei je dat je het mooi vond en we knuffelden elkaar, in mijn herinnering was dat de meest intense knuffel ooit en biggelden de tranen over ons beider wangen. Misschien wisten we, onbewust, dat dit de laatste keer zou zijn. Dat moment symboliseert voor mij hoeveel we van elkaar houden. Die avond sliep ik zoals altijd op de bank, maar het ging op een gegeven moment steeds slechter met je waardoor ik naar boven werd gestuurd. Daar hoorde ik de volgende ochtend dat je er niet meer was. 

Op je grafsteen staat het volgende gedicht:

Ik heb mijn moeder niet verloren

Daarvoor gaf zij mij veel te veel

Wat zij mij zei dat blijf ik horen

Van wat ik ben is zij een deel

Ik kom haar overal nog tegen

In wat ik doe, in wat ik laat

Zij is en blijft voor mij een zegen

Waarvan het spoor steeds verder gaat

Een gedicht wat precies beschrijft hoe het voor mij voelt dat je hier niet meer bent. Althans, niet hier op aarde. In mijn hart leef je voort als de allerbeste en allerliefste moeder. Er zijn zoveel dingen die ik nog tegen je zou willen zeggen of zou willen vragen. Soms wou ik dat ik nog eventjes tijd met je had, al was het maar een minuut. Nog één keer die knuffel of nog één keer samen een liedje zingen op SingStar of nog één keer ouwehoeren met elkaar als jij in bed lag in de woonkamer en ik op de bank. Gewoon, dat je er nog even was. 

Er is één specifiek liedje wat mij terug doet denken aan die tijd, een liedje wat we steevast elke avond via m'n telefoontje luisterden (sorry, wel gewoon het liedje illegaal gedownload) voor het slapengaan. Dit liedje staat standaard in mijn stemlijstje voor de Top 2000. Telkens als ik het hoor, waar dan ook, denk ik aan jou. 

Ik mis je. Dikke tút.

Mark