Sorry, ik ben er even niet

Al een tijdje loop ik met het idee rond om eens een weekje offline te gaan. Meerdere keren liet ik dat ook vallen op bijvoorbeeld Twitter, helemaal van deze tijd vanzelfsprekend. De respons die ik daarop kreeg was vaak in de trant van ‘dat zou ik nooit kunnen’ of ‘ik vind twee uur zonder telefoon al lang’. Het is heel mooi dat we constant en overal bereikbaar zijn, dat we de hele wereld bij wijze van spreken in onze hand hebben. Maar aan de andere kant is het ook een nadeel dat we altijd bereikbaar zijn. Wanneer iemand je appt gaat diegene er vaak vanuit dat er direct een antwoord terugkomt, die verplichting leggen we onszelf min of meer op. Niet zo gek, omdat dat ding een hele grote rol in ons leven is gaan spelen. De schreeuw om offline te gaan begint steeds groter te worden en mensen ervaren het als een luxe om even niet bereikbaar te zijn.

Intieme momenten moeten gedeeld worden met de wereld, waardoor het niet meer zo intiem is. Doordat je zo druk bent met hoe het er online uit zou zijn vergeet je dus ook nog in het moment te zijn (ja hoor, daar was ‘ie alweer), loopt je concentratie terug en heb je constant het gevoel dat je iets mist. Zelf ervaar ik dat heel erg met Twitter, Instagram, Facebook en ook met nieuwsapps bezig ben. Voor de digibeten: op Instagram heb je foto of filmpjes die 24 uur blijven staan, je zogeheten ‘Instagram Stories’, dus moet je die snel bekijken voordat ze verdwenen zijn. Alleen daar heb ik al een dagtaak aan om dat bij te houden, maar het is nog nooit gelukt om ooit alles bekeken te hebben. Op Twitter wil ik ook graag alles weten, vaak lees je daar het nieuws van de eerste hand. Facebook struin ik af voor grappige filmpjes en of ik nog aan een gratis menu bij de McDonald’s kan komen (voor de digibeten: dat is dan een plaatje met allemaal namen en als je toevallig iemand met die naam in je eigen vriendenlijst hebt, dan tag je diegene even. Niet aan te raden bij mensen waar je al jaren geen contact meer mee hebt of ruzie mee hebt). Bij nieuwsapps is het zelfs zo erg dat ik vijf keer dezelfde melding krijg bij groot nieuws, wat best gek is te noemen.

Er even niet zijn is niet erg, ook al doen die apps je geloven dat het niet zo is. Om te kijken of de clichés waar zijn dat je bijvoorbeeld meer aandacht hebt voor de mensen om je heen en dat je minder onrust ervaart besloot ik de proef op de som te nemen. Afgelopen week ben ik offline geweest.

Dag 1, maandag 8 oktober

Deze dag begon om half tien en meteen betrapte ik mezelf op hoe het pakken van je telefoon als je wakker bent tegenwoordig een zo vastgesleten ritueel is, net als ontbijten bijvoorbeeld. Wat nou als iemand me wel geappt heeft? Heel dapper had ik de dag ervoor alle meldingen van alle apps uitgezet, maar dat knaagde wel. Dus besloot ik de meldingen van WhatsApp weer aan te zetten en alleen te reageren als m’n vriendin appte. Later op de dag had ik nog wel een aantal keer de neiging om m’n telefoon te pakken, dat liet ik ook wel gewoon toe. Alleen de handeling, voor de rest heb ik niks gelezen. Eigenlijk zie ik nu pas echt wat voor plek telefoons hebben ingenomen in ons leven. Om me heen waren allemaal mensen met hun telefoon bezig, terwijl ik wat om me heen zat te kijken. Het is nog even wennen. Tijd om een boek te gaan lezen.

Dag 2, dinsdag 9 oktober

Het lezen gisteravond ging hartstikke goed. Las het boek ‘De edele kunst van not giving a fuck’, een boek waar ik al drie keer vol overgave ingedoken ben en wat ik ook al drie keer vol overgave weglegde, want er waren genoeg andere leuke dingen te doen en de concentratie om te lezen was ook ver te zoeken. Nu was die er wel en las ik zowaar 60 bladzijden. Vandaag onderweg naar Almere om wat klusjes te doen, opgeteld drie uur reistijd. Onwennig voelt het wel om niks in je handen te hebben, maar nu ik toch aan het detoxen ben kan ik mooi naar buiten te kijken. Dat is echt geen straf met dit mooie weekje met nazomerweer. Je ziet inderdaad meer van de wereld, maar als je stilzit blijft het toch heel verleidelijk om toch even te kijken op m’n telefoon. Misschien is het dan juist dom om de meldingen van Whatsapp wél aan te zetten. Nu is er nog steeds die aanleiding om te moeten kijken. Voor de tweede helft van de week ga ik die meldingen (opnieuw) uitzetten.

Dag 3, woensdag 10 oktober
Veel van het nieuws dat ik nu meekrijg hoor ik via de radio, omdat ik ook wil detoxen van de nieuwsapps die ik heb. Zo krijg ik lang niet alles mee, wat een stuk minder informatie verwerken als voordeel heeft. Ook las ik weer een hoofdstuk uit ‘De edele kunst van not giving a fuck’, is echt een aanrader om te lezen! Verder schreef ik nog even in m’n dagboek, wat ik soms wel eens een week vergeet te doen. Om twaalf uur ging ik aan de wandel, wat ook heel relaxed is zonder telefoon of zonder muziek in. Daarna ben ik naar m’n vriendin gegaan, zonder m’n oordopjes in te doen onderweg. De avond stond verder in het teken van eten, spelletjes doen en tv kijken. Minder verleiding om je telefoon te pakken.

Dag 4, donderdag 11 oktober

Waar ik gister nog zo zei dat het best wel lekker is om minder het nieuws te volgen, kwam ik er vanochtend achter dat radio en tv gister stil hebben gestaan bij de grote ravage in Sulawesi. Inmiddels ben ik over de helft van de week offline zijn, met nu echt alle meldingen uit. Alleen heb ik nog steeds de neiging om m’n telefoon te pakken om even te kijken of ik nog berichtjes heb. Hopelijk lukt het om daar steeds minder mee bezig te zijn.

Dag 5, vrijdag 12 oktober

De laatste loodjes met alleen nog het weekend voor de boeg. Vaak kom ik in de verleiding als ik anderen op Facebook zie scrollen en er iets grappigs voorbij komt. Maar om nu met de eindstreep in zicht weer te beginnen is erg zonde. Toen er in de middag boodschappen gedaan moesten worden stond ik bij de Jumbo te wachten. Daar liep een moeder met haar kind voorbij en moeders was iets te diep in haar telefoon verzand geraakt. Dat soort dingen vallen je dan op als je niet zo met je telefoon bezig bent.

Dag 6, zaterdag 13 oktober

Er is nog even een uitschieter van de zomer zo op inmiddels bijna de helft van oktober, iets wat je massaal terug gaat zien op social media natuurlijk. Alleen doe ik daar niet aan mee, maar in gedachten ben ik er gewoon bij hoor. Dan maar als een #throwbackthursday ooit. Vreemd om daar zo mee bezig te zijn, dat je daar dan in je hoofd mee bezig bent wat je eventueel met een foto zou kunnen doen. De week zit er (gelukkig) bijna op.

Dag 7, zondag 14 oktober

Het was een stralende dag gister, waarvan ik heb genoten zonder telefoon. Ook is het als je een film of serie kijkt op Netflix erg handig om niet zoveel met berichtjes en dingetjes bezig te zijn, heerlijk zo zonder afleiding. We bakten vandaag Crookies (brownies met cookies) en die smaakten voortreffelijk. Via de radio hoorde ik dat het Nederlands elftal van Duitsland heeft gewonnen! Eindelijk!

Conclusie:

Inderdaad, alle cliché’s zijn waar. Je ziet meer van de omgeving, je mengt je meer in gesprekken (of in mijn geval: je volgt het meer). Het lukte me om een boek te lezen, ook al heb ik ‘m nog niet uit. Waar ik vooral van heb geleerd is dat ik nog steeds wel social media wil gebruiken, omdat het een prachtig iets is. Alleen dan iets minder en gedoseerd. Zo raakt je hoofd niet oververhit van alle informatie en prikkels die je krijgt. Hoe ik dat in de praktijk ga brengen weet ik nog niet zo goed, maar een idee heb ik er wel over. Door ‘s avonds na een bepaald tijdstip niet meer op m’n telefoon te kijken, zodat je alles van de dag ook even kan verwerken. Schrijven in m’n dagboek voordat ik ga slapen, zodat alles wat in me zit (of dat nou leuke dingen of stomme dingen zijn) eruit is.

Nu kan ik het wel gewoon zeggen: ik ben ongelooflijk verslaafd aan m’n telefoon. Tijd om wat aan die verslaving, deze week voelde net alsof ik veel meer tijd over had. Offline tijd is net zo belangrijk als het online zijn waar je de hoogtepunten van je leven deelt. De weekenden ga ik voortaan proberen offline te zijn. Daar is het tenslotte weekend voor. Maandag weer een dag. Mocht er dan iemand een berichtje sturen, dan kan ik altijd nog sporadisch even antwoorden, maar daar moet de focus niet op liggen. Minder prikkels, meer genieten.

Mocht ik je niet van harte gefeliciteerd hebben met je verjaardag, je nieuwe foto op Instagram niet hebben geliked, je tweet niet hebben gezien of niet hebben gereageerd op het leuke filmpje waar je me in tagde.. Sorry, ik was er even niet.