Horrorfilms zijn mijn grootste horror

He, hou jij niet van horrorfilms? Kom op, je bent een jongen. Wat vind je wel leuk dan? Oh, romantische komedies? En actiefilms dan? Niet? Oh? Ja, dit heb ik echt eens moeten aanhoren. Een soort van verbazing omdat ik niks van horrorfilms moet hebben. 

Is er dan iets mis met mij? Dat er misschien een steekje los zit wat mij ervan weerhoud om horrorfilms leuk te vinden? Moet je dat als man leuk vinden? Of kan ik best zonder. Eigenlijk heb ik net zo weinig met actiefilms. Al dat leegschieten van automatische wapens en koekblikken die van bergen af donderen, ik word er niet heel blij van. De horrorfilms die ik heb gezien waren stuk voor stuk eng. En ik slaap daarna ook wel goed, dat is het probleem niet. Maar ik snap gewoon niet waar die fascinatie voor dat enge gedoe vandaan komt. Dingen als Halloween en de Fright Nights in Walibi, daar krijg ik ook alleen maar de kriebels van. En ja, ik weet dat het allemaal maar nep is en dat sommige zaken in die films in het echte leven onmogelijk zijn (en daar ben ik ook heel blij mee).

Mijn serieuze vraag aan Google om meer over dit genre films te weten komen luidde als volgt: waarom vinden mensen horrorfilms leuk. En dat bracht mij bij meerdere uitkomsten. Laten we eerst de wetenschappelijke doen, want je moet toch ergens beginnen. Via deze invalshoek ben ik er achtergekomen dat de amagdyla het gedeelte in je hersens is dat je vecht- of vluchtreactie controleert. De ene is verder ontwikkeld dan de andere, wat bijvoorbeeld kan komen door trauma's uit je jeugd. Nog een reden kan zijn dat de tolerantiegrens van iemand niet zo hoog is. Als die grens hoog is kom je automatisch uit bij het type mensen dat lacht om horrorfilms. Ook kan het liggen aan hoe je als mens met die adrenaline omgaat. Ook ben ik in mijn zoektocht naar het antwoord op deze bloedserieuze vraag op een voordeel gestuit (ja, het schijnt ook zo z'n voordelen te hebben). Namelijk dat het goed is om horrorfilms in een groep te kijken, dat zorgt voor een soort verbroedering. Nou, mij niet gezien. En mensen ervaren de spanning die ze hebben (terwijl ik met een kussentje voor m'n hoofd 'doorkijk') zelfs als leuk, als een soort beloning. En het schijnt ook leuk te zijn (ik heb het ook van horen zeggen hoor) om te kijken naar dingen die we in het dagelijks leven niet mogen.. zoals ogen uitkrabben en armen afhakken. Nou, dan hak.. haak ik af hoor.

Geef mij maar een romantische komedie, want dan weet je altijd precies waar je aan toe bent. Alleen het verhaal is iedere keer net iets anders. Het einde staat vast, je kan erom lachen, aan het eind ben je vrolijk want twee mensen staan helemaal verliefd en gelukkig te zijn met elkaar. Dan ga je tevreden slapen. Maar ik hoef niet te zien hoe mensen afgeslacht worden door duistere demonen of hekserijen. Met alle liefde laat ik de horror die horrorfilms met zich meebrengt voor wat het is.