Geluk heb je te leen

Je moet altijd maar 'jezelf zijn' en 'alles uit de dag halen' en altijd bezig zijn met 'in het hier en nu leven'. Alleen krijg ik zelf nogal jeuk van deze termen. Omdat ik zelf niet zo goed weet wie ik ben. En misschien ook wel niet alles uit mijn dag wil halen. 

Volgens mij ben je je hele leven op zoek en jaag je maar één ding achterna en dat is: geluk. Maar na zo'n 24 jaar vraag ik me af wat dat nou eigenlijk is. En waar dat vandaan komt. We moeten altijd maar gelukkig zijn en het 'druk druk druk' hebben, omdat we anders het gevoel hebben dat we niet leven. Met de neus vooraan staan bij elk festival wat er is, laat de mensen maar weten via Facebook en Instagram wat voor te gekke tijd je hebt gehad. Die druk voel ik ook, net als iedereen. Als ik ergens ben, bij een optreden van een leuke band, dan moet ik een mooi plaatje schieten.. omdat iedereen het moet weten waar ik ben. Wat dan weer ongelooflijk in strijd is met het 'in het hier en nu' zijn. Want je staat met die telefoon in je fikken voor die foto. Dus dan geniet je niet van de staat waarin je aan het verkeren bent.

En wanneer ben je nou echt gelukkig. Als je na jaren trainen op de top van de Mount Everest staat? De Alpe d'Huez hebt beklommen? Nou zal het mij jeuken of ik dat soort life goals al eens heb gedaan. Ik vind het al heel wat als ik een borrelnootje in één keer met m'n mond kan vangen. Dat scheelt weer opruimen en je lekkere trek is gestild. Win-win! Of dat eeuwigheidswaarde heeft voor Facebook en Instagram daargelaten, maar het is toch best een prestatie. Maar wat ik dus wil zeggen: dan kan je net zo goed gelukkig zijn. Het hoeft allemaal niet zo spectaculair voor mij. Wat voel je in vredesnaam als je helemaal heppie de peppie bent (ook zo'n term waar je een teiltje voor zou pakken). Is het niet zo dat we langer het geluk achterna aan het lopen zijn dan dat we daadwerkelijk op dat kleine eilandje van geluk zitten? Sowieso is het een term waar je als je in het moment leeft niks mee kan. Je ziet pas vaak achteraf dat je gelukkig was, wanneer je dus alweer van dat eilandje van geluk af bent gekukeld. Zolang je maar jezelf bent toch?

Tijdens ons leven maken we ons daar namelijk behoorlijk druk over. Dat je wel jezelf moet blijven en je niet moet laten leiden door wat anderen zeggen, je eigen mening moet vormen. Alleen heb ik geen idee wie ik ben en wat ik hier de komende jaren moet doen op deze draaiende bol. Het laatste half jaar ben ik daar druk mee bezig, om mezelf weer terug te vinden. Want dat ben ik heel lang kwijt geweest. Het feit dat ik me makkelijker uit kan drukken op papier bemoeilijkt mij nog wel eens in het dagelijkse leven. Dan hoor je niet echt mijn mening die heel goed beargumenteerd is. Kwestie over asielzoekers? Of over Zwarte Piet wel of niet? Laat mij er maar een stukje over schrijven. Geen probleem. Dan leg ik het je prima uit. Maar als je het me vraagt in een gesprek en ik moet er direct op antwoorden? Nee, dan lukt dat gewoon niet. Sinds augustus vorig jaar ben ik weer actief een dagboek bij gaan houden. Een plek waarbij ik wel volledig kan uiten wat ik voel, hoe ik dingen beleef of welke mensen ik haat (rustig maar hoor, zo haatdragend ben ik niet). Door dat goed bij te houden is je hoofd, die wel vol meningen en argumenten zit, wat leger. Wat dan weer nieuwe wegen kan doen inslaan in het zoeken naar mijn ware ik.

Of ik wel eens ultiem gelukkig ben geweest? Ja, laatst nog op Ameland. Wanneer je 's avonds laat over het strand loopt en de zon de zee in ziet zakken. Alleen met de golven en je eigen gedachten. Starend naar het oneindige. De innerlijke rust die je krijgt als je de zee hoort is prachtig, het lukt je niet om ergens aan te denken. Even helemaal in het moment, het hier en nu.. totdat ik m’n telefoon pakte om er een foto van te maken. Shit.