Brief aan m'n moeder
Hallo 'mem',
Dit is een eerste brief die ik aan je schrijf. Ooit heb ik dit wel eens in mijn dagboek gedaan, maar niet in het openbaar. Waarom nu dan wel? Omdat ik wil laten weten wat voor grote rol je in mijn leven hebt gespeeld, ondanks het feit dat je er al bijna tien jaar niet meer bent. De herinneringen die ik aan jou heb wil ik graag vereeuwigen. Gewoon om je niet te vergeten. Dat je voor mij tastbaar blijft. Er is zoveel gebeurd sinds je er niet meer bent, dingen die ik je niet heb kunnen vertellen. Mooie dingen, maar ook dingen die de schoonheidsprijs niet hebben verdiend.
Tien jaar geleden was je herstellende van borstkanker. Na de dood in de ogen te hebben gekeken en het verbazingwekkende herstel wat daarop volgde werd je steeds meer de oude jij. Op het kale koppie kwam weer een nieuwe bescheiden bos met haar en je was ook in staat om weer te lopen en zelfs met mij af te wassen. Waar dat vroeger altijd de rottigste taak was, was het nu een zegen om dat met jou te mogen doen. Het zijn de kleine dingen die het doen per slot van rekening. Het is een open deur, maar zo waar als je het ervaart. Ook de tijd dat we samen in de woonkamer sliepen, ik op de bank, en jij in een bed, vergeet ik nooit weer. Dan draaiden we altijd Amy MacDonald. Om daarna 'Bis Morgen' tegen elkaar te zeggen en in slaap te vallen.
Dit is een eerste brief die ik aan je schrijf. Ooit heb ik dit wel eens in mijn dagboek gedaan, maar niet in het openbaar. Waarom nu dan wel? Omdat ik wil laten weten wat voor grote rol je in mijn leven hebt gespeeld, ondanks het feit dat je er al bijna tien jaar niet meer bent. De herinneringen die ik aan jou heb wil ik graag vereeuwigen. Gewoon om je niet te vergeten. Dat je voor mij tastbaar blijft. Er is zoveel gebeurd sinds je er niet meer bent, dingen die ik je niet heb kunnen vertellen. Mooie dingen, maar ook dingen die de schoonheidsprijs niet hebben verdiend.
Tien jaar geleden was je herstellende van borstkanker. Na de dood in de ogen te hebben gekeken en het verbazingwekkende herstel wat daarop volgde werd je steeds meer de oude jij. Op het kale koppie kwam weer een nieuwe bescheiden bos met haar en je was ook in staat om weer te lopen en zelfs met mij af te wassen. Waar dat vroeger altijd de rottigste taak was, was het nu een zegen om dat met jou te mogen doen. Het zijn de kleine dingen die het doen per slot van rekening. Het is een open deur, maar zo waar als je het ervaart. Ook de tijd dat we samen in de woonkamer sliepen, ik op de bank, en jij in een bed, vergeet ik nooit weer. Dan draaiden we altijd Amy MacDonald. Om daarna 'Bis Morgen' tegen elkaar te zeggen en in slaap te vallen.
De leegte die je achterlaat is immens. Kennissen zeiden ook wel dat wij niet twee handen op één buik waren, maar wel vier. Ik kan dus best bekennen dat ik een moederskindje ben. Jij regelde alles voor me, ik hoefde me nergens zorgen over te maken. Mede daardoor heb ik na je overlijden alleen maar meer gevoeld hoe het is om op eigen benen te staan. Nu, bijna tien jaar later vraag ik me nog wel eens af hoe ons leven er uit had gezien als je geen borstkanker had gekregen. Had ik dan nog thuis gewoond? Diploma gehaald? Een vriendin? Niemand die het antwoord heeft. Ik vraag me zelfs nog wel eens af of je ook Facebook zou hebben of dat al die nieuwerwetsigheid niks voor jou zou zijn.
Er zijn ook veel dingen die ik niet meer kan doen, wat ik de laatste tijd meermaals ondervond. Het voorstellen van m’n vriendin deed ik bijvoorbeeld niet aan jou. Je moest eens weten hoe blij ik met haar ben. Dan doet het best wel pijn. Of als ik iets leuks heb beleefd, aan jou kan ik het niet kwijt. Het is jammer, maar helaas niet te veranderen. Pijn doet het nog steeds, alleen is het nu beter te dragen. Dat lieg ik een beetje, want soms komt het feit dat je er niet meer bent heel hard om de hoek kijken. Op dat soort momenten voel ik me heel alleen. Ook al heb ik nu mensen om me heen, dat maakt niks uit. Want er is geen tweede jij. Maar de liefde die je mij in die 14 jaar die we hadden gaf is onbetaalbaar. En die voel ik nog altijd, als een soort van fundering. Daar ben ik je nog steeds dankbaar voor. Die fundering is nu mijn basis om vrolijk en positief te blijven.
Fijne Moederdag daar boven. En bedankt voor alles wat je me gaf en blijft geven.
Fijne Moederdag daar boven. En bedankt voor alles wat je me gaf en blijft geven.