Een week zonder vlees

Al een tijd zag ik de ‘Week zonder Vlees’ overal voorbij komen. De strekking van deze campagne behoeft geen vragen of gefronste wenkbrauwen. Zeven dagen, geen vlees. Meer is het niet. Het is een kleine moeite en het levert zoveel op. Dat heb je nu nog niet door, maar na het lezen van deze blog wel!

Grappend zei ik maandagmiddag: ‘ja dat ga ik wel even doen’. Want het is maar zeven dagen, dat is zo afgelopen. Wereld een week verbeterd, terug naar m’n hamburger. Eenmaal in de winkel merk je pas hoe vlees in je systeem geimplementeerd is. Gaat dit mij wel lukken een week lang? Uit automatisme liep ik naar de vleeswaren toe ‘want ik wil wel kipfilet op brood morgen’. Een seconde later kwam ik tot de conclusie dat ik maar door moest lopen naar de vlokken. Ook prima, alleen zie je nu pas in welke mate vlees een rol speelt in je leven. Blijkt dat dat een hele grote is.

Daardoor is dus die ‘Week zonder Vlees’. Het is goed voor het milieu en voor je gezondheid. En historisch gezien is het eigenlijk ook wel een luxeprobleem dat we elke dag een stukje vlees op ons bord willen. Toen we nog met pijl en boog achter de wilde beesten aan moesten was het ook niet elke dag raak. Dan was er geen vlees.

Nu hoor ik je denken: ach, flikker toch op met je week zonder vlees. Waar is m’n gehaktbal? Deze week dus even niet! Want wat maakt dat nou uit, één week per jaar. Er zijn genoeg mensen die al jaren geen vlees meer eten. Want wat schiet je hier nou mee op? Je bespaart de hoeveelheid douchewater voor zeven maanden, een week geen vlees eten staat gelijk aan 111 kilometer rijden met een auto en je red er ook nog eens een kip mee! Wie wil dat nou niet! Natuurlijk voel ik mij ook extra aangesproken door m’n achternaam (de Haan), dus ik zet me daar maar wat graag voor in.

Je kan nog prima instappen, het is vandaag de tweede dag, dus er is nog geen kip overboord. Ehm.. man bedoel ik. 

Adios!