Vastleggen en een 'Jolingkje'
Al het bijzondere dat ik zie moet ik op de foto zetten. Omdat
het bijzonder is in mijn belevingswereld. Dat kan van alles zijn, vuurwerk bij
het toetje zoals ik al eens op Instagram postte, of een schaap dat alleen in
een weiland staat. Misschien vind je dat helemaal niet bijzonder, maar het gaat
in dit geval om mijn belevingswereld. Die kan wat afwijkender zijn soms...
Maar waarom? Waarom wil ik alle mooie dingen die ik meemaak vastleggen op foto. Is het omdat ik graag alle bijzondere dingen van m’n leven wil verzamelen. Om dat te bewaren voor later als ik oud en dement in een bejaardentehuis zit. Dan heb ik altijd nog iets om op terug te kijken achter de geraniums. Het is eigenlijk een soort verslaving waar je heel moeilijk vanaf komt.
Ook bij de concerten die ik bezoek maak ik wel een foto met m’n telefoon. Dat zijn er dan niet veel, omdat ik dan van het moment wil genieten. Of ik maak in een korte tijd een heleboel foto’s want stel je voor dat er eens een onscherpe tussen zit. Dan heb je tenminste nog een paar andere beelden achter de hand. Gister moest ik ook nog bijna aan het zuurstof, want ik zag een foto van Gerard Joling op Facebook. Nu is dat niet zo erg, die dingen gebeuren. Maar hij was bij de tandarts. En hij ging op de foto met de mensen van de tandarts terwijl hij in de tandartsstoel ligt. Op zo’n moment vraag ik me echt af wat hij dacht. Zei hij bijvoorbeeld: ‘Kom jongens, we gaan effe gezellig op de foto voor m’n kies bij geveild gaat worden’. Laat ik bij deze beloven, want ik moet maandag weer naar de tandarts, dat ik met de tandarts en de assistente even op de foto ga. Over eventuele poses en dingen moet ik nog even nadenken, dat ligt ook aan het humeur van de tandarts natuurlijk. Want ik moet er maandag nog al vroeg heen, om 8.55 uur. Dan doe ik even een ‘ Jolingkje’.
Maar waarom? Waarom wil ik alle mooie dingen die ik meemaak vastleggen op foto. Is het omdat ik graag alle bijzondere dingen van m’n leven wil verzamelen. Om dat te bewaren voor later als ik oud en dement in een bejaardentehuis zit. Dan heb ik altijd nog iets om op terug te kijken achter de geraniums. Het is eigenlijk een soort verslaving waar je heel moeilijk vanaf komt.
Ook bij de concerten die ik bezoek maak ik wel een foto met m’n telefoon. Dat zijn er dan niet veel, omdat ik dan van het moment wil genieten. Of ik maak in een korte tijd een heleboel foto’s want stel je voor dat er eens een onscherpe tussen zit. Dan heb je tenminste nog een paar andere beelden achter de hand. Gister moest ik ook nog bijna aan het zuurstof, want ik zag een foto van Gerard Joling op Facebook. Nu is dat niet zo erg, die dingen gebeuren. Maar hij was bij de tandarts. En hij ging op de foto met de mensen van de tandarts terwijl hij in de tandartsstoel ligt. Op zo’n moment vraag ik me echt af wat hij dacht. Zei hij bijvoorbeeld: ‘Kom jongens, we gaan effe gezellig op de foto voor m’n kies bij geveild gaat worden’. Laat ik bij deze beloven, want ik moet maandag weer naar de tandarts, dat ik met de tandarts en de assistente even op de foto ga. Over eventuele poses en dingen moet ik nog even nadenken, dat ligt ook aan het humeur van de tandarts natuurlijk. Want ik moet er maandag nog al vroeg heen, om 8.55 uur. Dan doe ik even een ‘ Jolingkje’.
Verder heb ik deze week een toetsweek, dus afgelopen weekend
hard aan het leren geweest. Gelukkig vallen de lessen na 12.30 uur uit zodat je
nog de hele middag voor je hebt om de toetsen voor de volgende dag te leren.
Dat is wel fijn, want na een lange ook nog leren voor de toetsen van de
volgende dag… Dan is de concentratie wel minder denk ik. Super benieuwd hoe het
allemaal gegaan is. Volgende week heb ik ook alweer wat leuks, dan ga ik naar
Eddy Zoey. Weet je wel? Die van Take Me Out op RTL5. Hij maakt ook muziek. En
het kost maar 6 euro, weggevertje! En het is bovendien op loopafstand. Nog een
voordeel. Leuke dingen, leuke dingen!
Nog een hoogtepuntje, dit is al het veertigste blogbericht! Nooit
gedacht dat ik het nu nog vol zou houden, want de spanning is er na een keer of
drie vaak wel af bij mij. En nu ga ik wat meer proberen te schrijven over de
dagelijkse dingetjes, om het een beetje persoonlijker te maken allemaal.