De allereerste

En toen had ik m'n eigen blog! Het is iets wat eigenlijk al best lang op m'n bucket list staat. Een bucket list is een lijst met dingen die je moet hebben gedaan voordat je je bestaan op aarde verruild voor een betrekking elders...

Wat er verder op die lijst staat, ga ik nog niet vertellen. Dat kan later ook altijd nog, daarvoor ben ik dit niet begonnen. Met deze blog wil ik jullie een inzicht geven in mijn leven. In wat ik doe, waar ik mijn inspiratie vandaan haal, en welke muziek, film, of serie ik heel tof vind. Zoveel mogelijk probeer ik dat ook al op Twitter, maar het nadeel daarvan is dat je maar 140 tekens hebt.. Natuurlijk is het ook wel een uitdaging om in die beperkte ruimte je mening te ventileren, maar het is ook wel prettig om meer kwijt te kunnen dan die 140 tekens.

Het eerste wat mij erg aanspreekt zijn quotes. Van die leuke plaatjes met leuke teksten erop. Maar het kan ook wel leiden tot ergernissen. Vooral als mijn Facebook-vrienden ontelbaar veel van dat soort afbeeldingen delen. De eerste echt goede quote die ik tegenkwam is deze:

 

Zelf ben ik niet zo'n praatgraag iemand. Of nee, dat hangt van de situatie af. Volgens mij heeft iedereen dat wel. Mijn praatstoel is opgedeeld in twee gedeelten: het ene gedeelte is de veilige kant. Als ik over muziek, films, series of over dingen die mij liggen moet praten kan ik soms niet ophouden. Mijn familie zit bijvoorbeeld in die veilige 'zone'. Die mensen ken ik, en zij kennen mij ook. Ik weet wat zij hebben meegemaakt, en zij weten wat ik heb meegemaakt. Het is dus een vertrouwde omgeving voor mij. 

Maar zodra ik me op glad ijs begeef gaat het mis. Als ik bijvoorbeeld een belangrijk gesprek heb, dat kan een sollicitatie zijn, of een intakegesprek voor een nieuwe opleiding, dan ben ik daar heel zenuwachtig voor. Dan loop ik te ijsberen door de huiskamer, en moet ik heel vaak naar de wc. Om de spanning enigszins weg te bannen uit mijn systeem, drum ik.

Niet dat wij thuis een drumstel hebben, maar gelukkig is er voor alles een iPad-app! Als de zenuwen mij dan opvreten, doe ik m'n oordopjes in, en zoek ik een nummertje uit. Vaak is dat 'Supremacy' van de band Muse. Dat is even vier minuten lang alles even vergeten, en lekker, hoe zal ik het noemen, 'rammen' op je iPad. Nadien voelt het rustiger van binnen.

Het tweede wat mij heel erg helpt is even je gedachten 'uitzetten'. Als ik even rust nodig heb, doe ik alles uit wat ook maar enigszins geluid maakt. Denk aan je laptop, telefoon, televisie.. Dan pak ik een dekentje, en ga op de grond liggen. Dat dekentje heb ik erbij, omdat we een houten vloer hebben. En dat is niet echt de beste ondergrond om op te liggen... Het is nu de bedoeling dat je je armen en benen goed ontspant. Dus je armen gaan gestrekt langs je lijf, en je benen doe je iets uit elkaar, zodat er een soort van 'spleetje' ontstaat. Als je het gevoel hebt dat je ontspannen ligt, sluit je je ogen. En adem je rustig in en uit. En geniet van de stilte om je heen. 'Luister' naar de stilte. Het klinkt misschien ietwat zweverig, maar zo kom ik tot innerlijke rust.

Derde en laatste 'ding' waar ik erg rustig van word, is naar muziek luisteren. Deze man rechts is Jack Johnson. Misschien ken je hem, misschien ook wel niet. Maar deze man woont op Hawaï (staat ook op mijn bucket list) en maakt relaxte zomeravond/hangmat-muziek. Nu hebben we in Nederland niet vaak van deze dagen, maar dat maakt de muziek niet minderen. Het album 'In Between Dreams' heb ik grijs gedraaid op zowel iPod als iPad. Op dat album staan o.a. de liedjes 'Good People' en 'Sitting, Waiting, Wishing'. En ook andere albums van deze man zijn absoluut aan te raden, maar specifiek van dat album word ik heel rustig, en na het laatste liedje kan ik de hele wereld aan.

Natuurlijk is dit absoluut niet van toepassing op iedereen, dus wil ik graag van jullie weten waar jullie nou rustig van worden! En als je dat even hieronder achterlaat, zou dat super lief zijn!

Mark